Rosjanie w Królestwie Polskim - propaganda carskiej władzy za panowania cesarza Aleksandra II (1855-1881) 4035-SP-RKP1-OG

Bardzo bogaty i interesujący materiał źródłowy sprawił, że po pilotażowym
wykładzie, zdecydowałem podzielić go na trzy samodzielne i
niezależne cykle wykładów. To jest odpowiadające każdemu z
trzech ostatnich panowań monarchii z dynastii Romanowów.
Proponowany tu pierwszy cykl obejmuje panowanie
Aleksandra II. To jest okres względnie liberalnych reform
społecznych, licznych niepokojów wewnętrznych (w tym
Powstania Styczniowego) i wojen.
Zgodnie z wyżej zarysowaną tezą, na kolejnych zajęciach ze
studentami przedstawiane im będą najważniejsze, memorialne
praktyki Rosjan służących w Królestwie Polskim, w których
manifestowali oni swoją złożoną (polityczno-kulturową)
tożsamość narodową, z tytułu świąt dworskich:
Wprowadzenie: kalendarz świąt dworskich jako system praktyk
legitymizujących władzę Romanowów i kształtujących
reglamentowaną tożsamość narodową rosyjskich poddanych
Intronizacja Aleksandra II-go
Koronacja Aleksandra II-go
Urodziny Aleksandra II-go
Urodziny pozostałych członków dynastii Romanowów za
panowania Aleksandra II-go
Jubileusze historycznych władców z dynastii Romanowów za
panowania Aleksandra II-go
Imieniny Aleksandra II-go
Imieniny pozostałych członków dynastii Romanowów za
panowania Aleksandra II-go
Ślub Aleksandra II
śluby pozostałych członków dynastii Romanowów za
panowania Aleksandra II-go
Nadzwyczajne wypadki (w tym zamachy) w panowaniu
Aleksandra II-go
Nadzwyczajne wypadki (w tym zamachy) w życiu pozostałych
członków dynastii Romanowów za panowania Aleksandra II-go
Choroby i śmierć Aleksandra II-go
Choroby i śmierć pozostałych członków dynastii Romanowów
za panowania Aleksandra II-go
Problemowy (biograficzno-chronologiczny) układ
przedstawianego materiału pozwoli studentom dostrzec
personalny podział domen carskiej władzy. To jest
symbolicznego oddania, analizowanych zarządów i instytucji
rosyjskiego państwa w Królestwie Polskim poszczególnym
członkom dynastii Romanowów. Tym samym ci ostatni stawali
się swoistymi patronami poddanych służących pod ich
zwierzchnictwem.