Paleografia łacińska od XIII do XVII w. z elementami neografii polskiej, gotyckiej i hiszpańskiej 3700-KON23-CS
Studenci pracować będą na kopiach rękopisów późnośredniowiecznych (pismo gotyckie) i wczesnonowożytnych, przede wszystkim łacińskich, lecz także w językach wernakularnych (polski, niemiecki, hispański), a w pewnym zakresie również inkunabułów i starych druków. Korzystać będą także z prezentacji multimedialnych, ukazujących ciekawe źródła i ich najważniejsze elementy. Ich zadaniem będzie zapoznanie się z systematyką źródeł, charakterystycznymi cechami różnych duktów pisma oraz systemem skrótów (brachygrafia), by w oparciu o tę wiedzę odczytać tekst źródłowy. Otrzymają najważniejsze informacje z zakresu kodykologii, dyplomatyki, chronologii oraz metodologii edycji źródeł średniowiecznych i wczesnonowożytnych. Udoskonalą swoją znajomość języka łacińskiego, zapoznając się z charakterystycznymi cechami łaciny średniowiecznej i nowożytnej.
Rodzaj przedmiotu
Założenia (opisowo)
Efekty kształcenia
Student w zakresie wiedzy:
- ma podstawową wiedzę o paleografii, i edycji źródeł późnośredniowiecznych i wczesnonowożytnych
- ma podstawową wiedzę o zjawiskach historyczno-językowych, zachodzących w łacinie starożytnej, średniowiecznej i nowożytnej
Student w zakresie umiejętności:
- umiejętnie korzysta ze słowników i wszelkich materiałów pomocniczych
- zna podstawowe skróty stosowane w zapisie tekstów późnośredniowiecznych i wczesnonowożytnych
- potrafi odczytać proste późnośredniowieczne i wczesnonowożytne łacińskie teksty drukowane i rękopiśmienne
Student w zakresie kompetencji społecznych:
- ma świadomość ograniczonego zakresu własnej wiedzy i umiejętności
- postrzega potrzebę ciągłego dokształcania się i podnoszenia kompetencji zawodowych zwł. przez pogłębianie biegłości językowej; elastycznie wyznacza kierunki własnego rozwoju
Kryteria oceniania
Na ocenę końcową wpływ mają frekwencja, aktywność na zajęciach i oceny z prac pisemnych
Literatura
1. Aleksander Gieysztor, Zarys dziejów pisma łacińskiego, Warszawa, 1973
2. Władysław Semkowicz, Paleografia łacińska, Kraków, 2002
3. Jan Słowiński, Rozwój pisma łacińskiego w Polsce XVI –XVIII wieku. Studium paleograficzne, Lublin, 1992
4. Karol Górski, Zarys dziejów pisma łacińskiego w Polsce (od w. XVI), “Archeion”, 1969, t. 51, s. 117-126
5. Karol Górski, Neografia gotycka – podręcznik pisma neogotyckiego XVI-XXw., Toruń, 1960
6. Jesus Munoz y Ribero, Manual de paleografia diplomatica española de los siglos XII al. XVII. Metodo teorico-practico para aprender a leer los documentos, Madrid, 1972
7. Józef Szymański, Nauki pomocnicze historii, Warszawa, 2004
8. Słownik łacińsko-polski, red. M. Plezia, Warszawa 1998
9. Słownik łaciny średniowiecznej w Polsce, 1953-
10. Alojzy Jougan, Słownik kościelny łacińsko – polski, Sandomierz, 2013
11. Janusz Sondel, Słownik łacińsko-polski dla prawników i historyków, Kraków 2005
12. Adriano Cappelli, Dizionario di abbreviature latine ed italiane, Milano, 1995
13. J. G. Th. Graesse, F. Benedict, H. Plechl, S. Plechl, Orbis latinus oder Verzeichniss der lateinischen Benennungen der bekanntesten Staedte etc. ..., Braunschweig, 1972
14. Bronisław Włodarski (red.), Chronologia polska, Warszawa, 2016
15. Henryk Wąsowicz, Chronologia średniowieczna, Lublin 2016
UWAGA: Powyższe zestawienie ma charakter orientacyjny. Szczegółowe informacje dotyczące obowiązujących lektur będą podawane przed kolejnymi zajęciami.
Więcej informacji
Dodatkowe informacje (np. o kalendarzu rejestracji, prowadzących zajęcia, lokalizacji i terminach zajęć) mogą być dostępne w serwisie USOSweb: