Ikonoklazm współczesny 3700-AL-IW-QHU
Ukazanie ikonoklazm jako głęboko wpisanego w ludzką psychikę ambiwalentnego stosunku do wizerunków, budzących zarówno uwielbienie jak lęk. Przedstawienie skomplikowanego zjawiska, mającego różne przyczyny, motywacje, okoliczności, skutki (od dogmatyczno-teoretycznych, przez polityczne, społeczne, ekonomiczne, psychologiczne, psychopatyczne, kryminalne). Zjawisko przejawia się zarówno w ruchach masowych, tłumnych, jak może być jednostkowym przejawem psychopatologii. Problem ikonoklazmu, zwykle omijany przez historię sztuki, jest przedmiotem zainteresowania wielu dziedzin naukowych: antropologii kulturowej, politologii, socjologii, psychologii, psychoanalizy, kryminologii. Szczególna uwaga poświęcona będzie niszczeniu sztuki, jako narzędzia dominacji i przemocy symbolicznej.
Zajęcia wpisują się w zainicjowane na WAL „Badania nad pamięcią”
Koordynatorzy przedmiotu
Rodzaj przedmiotu
Efekty uczenia się
Student rozumie przyczyny i źródła współczesnych ruchów ikonoklastycznych. Ma podstawy do oceny działań i protestów sięgających po metody niszczące (np. obalanie pomników kolonizatorów, aktywizm Ostatniego o pokolenia). Wyposażony w wiedzę historyczną rozumie przyczyny paradoksów i sprzeczności działań ikonoklastycznych.
Kryteria oceniania
Dwie podstawy oceny:
1. Aktywność w czasie zajęć konwersatoryjnych
2. Końcowa praca pisemna na temat wybrany z zakresu przedmiotu
Zaliczenie na ocenę
Literatura
Literatura przedmiotu jest bardzo rozległa, wielodyscyplinarna.
Proponuję kilka podstawowych, dostępnych pozycji:
- David Freedberg, Potęga wizerunków. Studia w historii i teorii oddziaływania, tłum. Ewa Klekot, wyd. UJ, Kraków 2005
- W.J.T. Mitchell, Czego chcą obrazy? tłum. Łukasz Zaremba, wyd. NCK, Warszawa 2013
- Giorgio Gamboni, Destruction in Art. Iconoclasm and Vandalism since the French Revolution, Reaction Books 1997
- Art under Attack. Histories of British Iconoklasm, eds.Tabitha Barber, Stacy Boldrick, Tate Modern, London 2013