Wiedza o języku japońskim 1 3600-7-JA1-WOJ1
Wykład obejmuje opis współczesnego języka japońskiego w jego wersji standardowej, począwszy od hipotez o pochodzeniu języka japońskiego, poprzez opis systemu fonolo-gicznego, wymowy, morfologii poszczególnych części mowy z naciskiem na problemy klasyfikacyjne wynikające z cech dystynktywnych japońszyczyzny.
Podejmowane są również zagadnienia fleksji (koniugacji elementów werbalnych), perceptywność, przechodniość i nieprzechodniość czasownika, czasu gramatycznego, aspektu i modalności w aspekcie nastawienia wobec obiektu i odbiorcy komunikatu, wraz z ich zastosowaniem, strony czynnej i biernej czasownika wraz z zakresem zastosowania, skład-nii zdania pojedynczego i złożonego, budowy i funkcji zdań warunkowych, kodowania malefaktywności i benefaktywności.
Omwiane są również: system fonologiczny, system zapisu, podstawowe zasady ortogra-fii, wielosystemowość leksykalna, kodowanie liczby mnogiej i klasyfikacja elementów imiennych, funkcje partykuł przyimiennych, kodowanie deiksy, także w wymiarze społecznym, kodowanie osoby gramatycznej i honoryfikatywnej.
Podejmowany jest również temat złożonego związku kultury z językiem i ich wzajemnego powiązania oraz wartości leżących u podstaw językowego obrazu świata jaki wyłania się z kształtu wypowiedzeń budowanych w języku japońskim.
Ważnym elementem jest również wprowadzenie rozróżnienia między tradycyjnym opisem języka japońskiego widocznym zarówno u wielu japońskich językoznawców, jak i stano-wiącym podstawę ujęcia szkolnego w Japonii oraz opisem dominującym w źródłach dydaktycznych dla obcokrajowców.
Zakres omawianych zagadnień pokrywa się z treściami podręcznika Shokyu Nihongo tom 1 i 2, będącego podstawą nauki języka na pierwszym roku.
Wykład ma charakter komparatywny. Poszczególne zjawiska językowe charakteryzujące język japoński rzutowane są na zjawiska językowe polszczyzyny tak, aby budować świadomość językoznawczą zarówno języka polskiego, jak i języka japońskiego
Koordynatorzy przedmiotu
Rodzaj przedmiotu
Tryb prowadzenia
Efekty kształcenia
Wiedza:
• -ma podstawową wiedzę w zakresie teorii nauk humanistycznych niezbędnych dla rozumienia wybranych aspektów z zakresu językoznawstwa [K-W04]
• -ma obszerną wiedzę o języku japońskim (jego strukturze, gramatyce, historii, pi-śmie) [K-W12]
-ma świadomość złożonej natury języka japońskiego, jego miejsca i znaczenia w kontekście kultury i historii Japonii [K-W13]
-ma świadomość różnorodności językowej i jej wpływu na sytuacją kulturową i polityczną świata [K-W14]
Umiejętności:
-potrafi zastosować wiedzę z zakresu problematyki społeczno-kulturowej w typowych sytuacjach profesjonalnych [K-U09]
-posiada umiejętność prezentacji zagadnień szczegółowych z zakresu problematyki kultu-rowej Japonii w języku polskim lub obcym z uwzględnieniem tradycji intelektualnej Japo-nii [K-U21]
Kompetencje społeczne:
-potrafi odpowiednio określić cele i sposoby ich osiągnięcia w zakresie działalności nau-kowej, zawodowej i społecznej [K-K04]
-widzi potrzebę prowadzenia dialogu międzykulturowego [K-K06]
-ma świadomość znaczenia kultury Japonii w kulturze światowej [K-K07]
-działa na rzecz udostępniania i promowania spuścizny kulturowej i językowej Japonii [K-K08]
-dostrzega pozytywne wartości społeczno-kulturowe Japonii, z których może czerpać dla osobistego rozwoju i efektywnej komunikacji międzykulturowej [K-K09]
Kryteria oceniania
Wykład kończy się egzaminem pisemnym
Niedopuszczalne jest korzystanie z systemów SI podczas egazminu pisemnego.
Korzystanie z nich oznacza automatycznie ocenę niedostateczną.
Praktyki zawodowe
Nie ma.
Literatura
Jako podstawa wykładu służą między innymi następujące pozycje:
Renata Grzegorczykowa, Wstęp do językoznawstwa, PWN, 2017.
Alicja Nagórko, Podręczna gramatyka języka polskiego, PWN, 2010.
Tadeusz Milewski, Językoznawstwo, PWN, 2004.
Encyklopedia językoznawstwa ogólnego, red. K. Polański, Ossolineum, 2001.
Romuald Huszcza, Maho Ikushima, Jan Majewski, Gramatyka japońska. Podręcznik z ćwiczeniami, tom I, Wydawnictwo Uniwersytetu
Jagiellońskiego, Kraków 2003.
Romuald Huszcza, Maho Ikushima, Jan Majewski, Jarosław Pietrow, Gramatyka japońska. Podręcznik z ćwiczeniami, tom II,
Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kraków 2003.
Arkadiusz Jabłoński, Polski leksykon japońskich terminów gramatycznych, t. 1-2, Wy-dawnictwo Naukowe UMK, Toruń 2021.
Arkadiusz Jabłoński, Honoryfikatywność japońska, Semiotyka i pragmatyka, WUJ, 2012.
Marcin Hołda, Przymiotniki i czasowniki japońskie jako kategorie leksykalne, Wydawnic-twa Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kraków 2006.
Tomasz Majtczak, Japońskie klasy czasownikowe w perspektywie diachronicznej, Wy-dawnictwa Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kraków
2008.
Jarosław Pietrow, Japońskie czasowniki mówienia. Językowy obraz aktywności komunika-cyjnej w świecie rytuałów i zależności, Wydział
Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego, Warszawa 2013.
Romuald Huszcza, Gramatykalizacje japońszczyzny, Wydział Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego, Warszawa 2012.
Romuald Huszcza, Honoryfikatywność. Gramatyka, pragmatyka, typologia, Dialog, War-szawa 1996.
Senko K. Maynard, An Introduction to Japanese Grammar and Communication Strategies, The Japan Times, 2009.
Harasawa Itsuo, Kangaete, toite, manabu nihongo kyōiku no bunpō, 3Anetwork, 2020.
Studia z językoznawstwa japońskiego, red. R. Huszcza, J. Pietrow, B. Wojciechowski, Wyd. Wuydziału Polonistyki UW, 2013.
Bartosz T. Wojciechowski, Nadawca i adresat w języku japońskim, WUJ, 2011.
• Shokyū nihongo, tom I, II, Bonjisha
• Huszcza, Majewski, Ikushima, Pietrow, Gramatyka japońska, tom I, II, WUJ
• Pismo japońskie, red. Katarzyna Starecka, NOZOMI
• Try! JLPT N5, ASK
• Try! JLPT N4, ASK
• Donna toki dō tsukau nihongo hyōgen bunkei 200, ALC
• Senko K. Maynard, An Introduction to Japanese Grammar and Communication Strategies, The Japan Times;
• Shokyū o oshieru hito no tame no nihongo bunpō handobukku, 3ANetwork