Kameralistyka fortepianowa w praktyce (I) 3106-KAMFORT-F

Student po ukończeniu kursu:
- zna relacje łączące muzykologię i teorię muzyki z innymi naukami humanistycznymi oraz z praktyką sztuki muzycznej;
- zna w zaawansowanym stopniu terminologię muzykologiczną i umie ją wykorzystać w praktyce muzycznej;
- zna w zaawansowanym stopniu metody analizy i interpretacji muzyki kameralnej z XVIII, XIX i XX wieku, także w kontekście wybranych szkół i teorii badawczych oraz performatywnych;
- zna specyfikę języków muzycznych wykorzystywanych w europejskiej kameralistyce fortepianowej, ich złożoność, a także historyczną i kulturową zmienność ich znaczeń;
- umie rozwiązywać problemy badawcze na styku muzykologii i praktyki sztuki, jak również prezentować te rozwiązania publicznie w formie ustnej;
- umie samodzielnie zdobywać wiedzę i rozwijać umiejętności badawcze (i performatywne) kierując się wskazówkami opiekuna naukowego;
- umie rozpoznać różne rodzaje wytworów fortepianowej kultury muzycznej oraz przeprowadzić ich krytyczną analizę i interpretację z zastosowaniem odpowiednich metod umożliwiających określenie ich znaczeń, oddziaływania społecznego, a także miejsca w procesie społeczno-kulturowym;
- umie współdziałać i pracować w grupie (tj. zespole kameralnym), przyjmując w niej różne role;
- umie odpowiednio określić priorytety służące realizacji określonego przez siebie lub innych zadania;
- umie wykorzystywać posiadaną wiedzę – formułować i rozwiązywać złożone i nietypowe problemy oraz wykonywać zadania w warunkach nie w pełni przewidywalnych przez dobór oraz stosowanie właściwych metod i narzędzi;
- jest gotowy do przeprowadzenia samooceny poziomu własnej wiedzy i umiejętności z zakresu różnych subdyscyplin muzykologii oraz podejmowania dalszego kształcenia po ukończeniu studiów, aby móc odpowiedzialnie wypełniać zobowiązania społeczne związane z zawodami muzykologicznymi.

Zaliczenie będzie polegać na prezentacji składającej się z dwóch elementów:
1) krótkiego, ustnego wprowadzenia do wykonywanego repertuaru;
2) wykonaniu wybranego dzieła kameralnego (w wypadku form cyklicznych: jednej części).

Prezentacje odbędą się w formie zaplanowanej zawczasu, otwartej audycji w Instytucie Muzykologii.

Uzyskanie zaliczenia będzie możliwe dzięki:
1) aktywnemu udziałowi w zajęciach (segment konwersatoryjny oraz próby zespołowe),
2) udziałowi w opisanej wyżej prezentacji;
3) spełnieniu wymagań związanych z obecnościami.

Oceniany będzie przede wszystkim wkład pracy włożony w przygotowanie interpretacji dzieła oraz aktywny udział w procesie twórczym.

Dozwolone są 3 nieobecności - możliwość i forma zaliczenia nadprogramowych nieobecności będzie w wyjątkowych i uzasadnionych przypadkach konsultowana indywidualnie z prowadzącym.

J. Baron, Intimate Music: A History of the Idea of Chamber Music, Nowy Jork 1998;

C. Brown, Classical and Romantic Performing Practice 1750-1900, Londyn 1999;

H. Ferguson, Keyboard Duets from the 16th to the 20th Century for One and Two Pianos: an Introduction, Oxford 1995;

D. Ferguson, Image And Structure In Chamber Music, Minnesota 1964;

M. Hinson, The Piano in Chamber Ensemble: an Annotated Guide, Londyn 1978;

J. Keller, Chamber Music Guide, Oxford 2014;

R. Kuin, Chamber Music, Toronto 1998;

C. J. Lawson, R. Stowell, The Historical Performance of Music: An Introduction, Cambridge/New York 1999;

P. Le Hurray, Authenticity in Performance: Eighteenth-Century Case Studies. Cambridge 1990;

A. Loft, Ensemble! A Rehearsal Guide to Thirty Great Works of Chamber Music, Portland 1992

J. Marchwiński, Kameralistyka fortepianowa: zespołowa gra pianistów: geneza i perspektywy, Warszawa, 2014;

C. McGraw, Piano Duet Repertoire, Bloomington 1981;

J. Murphy McCaleb, Embodied Knowledge in Ensemble Performance, Routledge 2016;

B. Smallman, The Piano Quartet and Quintet: Style, Structure and Scoring, Oxford 1994;

B. Smallman, The Piano Trio: Its History, Technique, and Repertoire, Oxford 1990;

The Cambridge Companion to the Lied, red. J. Parsons, Cambridge 2004;

The Companion to the Piano, red. D. Rowland, Cambridge 1998.