Arrasy średniowieczne 3105-AS-K
Konwersatorium dotyczy historii produkcji, kolekcjonowania, i wykorzystania arrasów w średniowieczu i renesansie. Zajęcia rozpoczną się od dyskusji na temat materialności, procesu wytwarzania, dystrybucji, zamawiania i wykorzystaniu arrasów oraz od rozważań na temat miejsca arrasów w historii sztuki dekoracyjnej kontra sztuki pięknej. Kolejne zajęcia poprowadzą studentów przez najważniejsze warsztaty i kolekcje w Europie, ukazując, w jaki sposób medium arrasów przekształciło się w zindustrializowaną i scentralizowaną formę sztuki — i uniwersalny symbol luksusu — pozostającą w stałym dialogu z innowacjami w innych dziedzinach artystycznych. Na koniec, studenci poznają rewolucyjny wpływ kartonów Rafaela do Dziejów Apostolskich na cały świat sztuk pięknych ok. 1520 r.
Na przestrzeni semestru studenci poznają nowatorskie metodologie w badaniach nad arrasami, oraz sposoby, w jakie to medium było wykorzystywane i postrzegane w epoce średniowiecza. Głównym celem konwersatorium jest rozwinięcie u studentów języka i umiejętności pozwalających na „czytanie” arrasów na wielu poziomach, obejmujących materialność, techniki, styl, gatunek, ikonografię, politykę, religię i rynek sztuki.
Metody prowadzenia zajęć:
wykład konwersatoryjny / konwersatorium
Koordynatorzy przedmiotu
Rodzaj przedmiotu
Efekty kształcenia
Po ukończeniu kursu
absolwent zna i rozumie:
K_W02 – w zaawansowanym stopniu terminologię historyczno-artystyczną dotyczącą dzieł sztuki, w szczególności w zakresie technik, materiałów, funkcji, datowania, warunków przechowywania, sposobów inwentaryzacji
K_W03 - ma uporządkowaną wiedzę ogólną z zakresu historii sztuki, obejmującą dzieje, teorię i metodologię dyscypliny
K_W04 – szczegółowe zagadnienia z zakresu historii sztuki w ujęciu chronologicznym, tematycznym i problemowym, w zakresie najważniejszych stylów artystycznych, kierunków, ruchów, tendencji, środowisk, epok historyczno-artystycznych
absolwent potrafi:
K_W05 - ma podstawową wiedzę o głównych kierunkach rozwoju i najważniejszych naukowych osiągnięciach aktualnej historii sztuki
K_W17 - zna i rozumie podstawowe metody analizy i interpretacji obiektów sztuki, stosowane w historycznej i aktualnej historii sztuki i potrafi je dostosować do badania konkretnego dzieła
K_U01 - potrafi wyszukiwać, analizować, oceniać, selekcjonować i użytkować informacje, wykorzystując różne źródła i sposoby
K_U03 - potrafi posługiwać się podstawowymi ujęciami teoretycznymi, paradygmatami badawczymi i pojęciami historii sztuki w typowych sytuacjach profesjonalnych K_U04 – wykorzystywać posiadaną wiedzę w zakresie rozpoznawania różnych rodzajów obiektów sztuki (pod względem techniki, typologii, chronologii, stylistyki, genezy, atrybucji) oraz przeprowadzenia ich krytycznej analizy i interpretacji z zastosowaniem typowych metod, w celu określenia ich znaczeń, oddziaływania społecznego i miejsca w procesie historyczno-kulturowym
K_U06 - umie samodzielnie zdobywać wiedzę i zdobywać umiejętności badawcze kierując się wskazówkami opiekuna naukowego
K_U07 – komunikować się z otoczeniem z wykorzystaniem specjalistycznej terminologii, poglądów różnych badaczy historii sztuki i historii kultury
K_U10 - posiada umiejętność przygotowywania typowych prac w języku polskim, dotyczących zagadnień szczegółowych, z wykorzystaniem podstawowych ujęć
teoretycznych oraz innych źródeł
K_U11 – planować i organizować pracę indywidualną oraz w zespole (także o charakterze interdyscyplinarnym)
absolwent jest gotów do:
K_K01 – krytycznej oceny posiadanej wiedzy i odbieranych treści, dostępnych poprzez wszystkie kanały wykorzystywane w naukach o sztuce
K_K02 – uznawania znaczenia wiedzy we właściwym określeniu priorytetów służących realizacji zadań, sformułowanych problemowo przez siebie i innych, w tym ekspertów
Kryteria oceniania
Forma zaliczenia: praca pisemna (esej naukowy na temat uzgodniony z prowadzącą), praca na zajęciach
N.B. Podczas przygotowania wszystkich prac zaliczeniowych obowiązuje całkowity zakaz korzystania z narzędzi generatywnej sztucznej inteligencji (AI). Praca uczestników zajęć musi być wynikiem wyłącznie ich własnej aktywności intelektualnej, opartej na analizie dzieł, źródeł i literaturze przedmiotu wskazanej w sylabusie lub samodzielnie wyszukanej w bibliotekach, archiwach i cyfrowych repozytoriach. Uczestnik kursu ponosi pełną odpowiedzialność za treść pracy. Prowadzący może przeprowadzić dodatkową weryfikację ustną w przypadku uzasadnionych wątpliwości, co do samodzielności nadesłanej pracy. Obecność w tekście fikcyjnych faktów, nieistniejących dzieł sztuki lub zmyślonych pozycji bibliograficznych, etc. skutkuje automatycznym wystawieniem oceny niedostatecznej i wszczęciem postępowania dyscyplinarnego, bez względu na deklarowany przez studenta sposób przygotowania tekstu.
Kryteria oceniania:
1. Praca na zajęciach (50%): Aktywny udział w spotkaniach oparty na analizie prezentowanych treści i lektur; przygotowanie merytoryczne (wykazanie się znajomością zadanych lektur oraz uporządkowaną wiedzą z zakresu dziejów i teorii sztuki); umiejętność biegłego posługiwania się terminologią historyczno-artystyczną w dyskusji; prezentowanie poglądów badaczy przedmiotu, zdolność do krytycznej oceny.
2. Praca pisemna na temat uzgodniony z prowadzącą (50%): umiejętność selekcji i krytycznego użytkowania źródeł; zastosowanie metod analizy i interpretacji dostosowanych do konkretnego dzieła; biegłość w rozpoznawaniu technik, materiałów, stylistyki oraz funkcji dzieła; zastosowanie poprawnego aparatu naukowego (przypisy, bibliografia), poprawność językowa oraz biegłe operowanie terminologią specjalistyczną, zdolność do osadzenia problematyki pracy w szerszym kontekście epok i prądów artystycznych. Objętość pracy: 8-10 stron. I termin: do końca sesji semestru zimowego. II termin: do końca sesji poprawkowej.
Dopuszczalna liczba nieobecności w semestrze: 3
Literatura
(Wszystkie lektury po francusku i po niemiecku nie są obowiązkowe. Tylko wybrane fragmenty z poniższej bibliografii będą zadane lub używane podczas zajęć. Główne teksty używane przez cały semestr to:
-Campbell, Thomas. Tapestry in the Renaissance: Art and Magnificence. New York: Metropolitan Museum of Art, 2002.
-Cavallo, Adolfo Salvatore. Medieval Tapestries in the Metropolitan Museum of Art. New York: Metropolitan Museum of Art, 1993.
-Balis, Arnout, et al. Les chasses de Maximilien. Paris: Musée du Louvre, 1993.
-Biryukova, Nina. The Hermitage, Leningrad: Gothic and Renaissance Tapestries. London: Paul Hamlyn, 1965.
-Brassat, Wolfgang. Tapisserien und Politik: Funktionen, Kontexte und Rezeption eines repräsentativen Mediums. Berlin: Mann, 1992.
-Cavallo-Adolfo Salvatore. The Unicorn Tapestries in the Metropolitan Museum of Art. New York: Metropolitan Museum of Art, 1998.
-Cleland, Elizabeth. “Small-Scale Devotional Tapestries—Fifteenth and Sixteenth Centuries, Part 1: An Overview.” Studies in the Decorative Arts 16, no. 2 (2009): 115-140.
-Crick-Kuntziger, Marthe. “La tapisserie bruxelloise au XVme siècle.” In Bruxelles au XVme siècle, 85-102 Brussels: Paul Bonenfant, 1953.
-Delmarcel, Guy. Flemish Tapestry from the 15th to the 18th Century. Tielt, Lannoo, 1999.
-Ibid. Los Honores: Flemish Tapestries for the Emperor Charles V. Antwerp: Cultureel Centrum Antoon Spinoy, 2000.
-Frank, Isabelle. The Theory of Decorative Art: An Anthology of European & American Writings, 1750-1940. New Haven: Yale University Press, 2000.
-Joubert, Fabienne. “L’Apocalypse d’Angers et les débuts de la tapisserie historiée.” Bulletin Monumental 139 (1981): 125-140.
-Ibid. La tapisserie: Typologie des sources du Moyen-Âge occidental. Turnhout: Brepols, 1993.
-Joubert, Fabienne, Amaury Lefébure, and Pascal-Francois Bertrand. Histoire de la tapisserie en Europe, de Moyen-Âge à nos jours. Paris: Flammarion, 1995.
-Lestocquoy, Jean. Deux siècles de l’histoire de la tapisserie (1300-1500). Arras: Mémoires de la Commission Départementale des Monuments Historiques du Pas-de-Calais, 1978.
-McKendrick, Scot. “Edward IV: An English Royal Collector of Netherlandish Tapestry.” Burlington Magazine 129 (1987): 521-524.
-Pon, Lisa. “Raphael's "Acts of the Apostles" Tapestries for Leo X: Sight, Sound, and Space in the Sistine Chapel.” The Art Bulletin 97, no. 4 (2015): 388-408.
-Schneebalg-Perelman, Sophie. “Un nouveau regard sur les origines et le développement de la tapisserie bruxelloise du XIVe siècle à la pré-Renaissance.” In Tapisseries bruxelloises de la pré-Renaissance, ed. by Guy Delmarcel et al., 161-191. Brussels: Musées Royaux d’Art et d’Histoire, 1976.
-Shearman, John. Raphael’s Cartoons in the Collection of Her Majesty the Queen, and the Tapestries for the Sistine Chapel. London: Phaidon, 1972.
-Smit, Hillie. “Image Building Through Woven Images: The Tapestry Collection of the Papal Court, 1447-1471.” In The Power of Imagery: Essays on Rome, Italy, and Imagination, ed. by Peter van Kessel, 19-30. Rome: Netherlands Instituut te Rome, 1993.
-Smith, J.C. “Portable Propaganda: Tapestries as Princely Metaphors at the Courts of Philip the Good and Charles the Bold.” Art Journal 48 (1989): 123-129.
-Taburet-Delahaye, Elizabeth, and Beatrice de Chancel-Bardelot. The Lady and the Unicorn. Paris: Musée de Cluny, 2018.
-Turpin, Adrianna. “Collecting the decorative arts: An Introduction.” Journal of the History of Collections, https://academic.oup.com/jhc/pages/collecting-the-decorative-arts-an-introduction.
-Weigert, Laura. “Chambres de Amour: Tapestries of Love and the Texturing of Space.” Oxford Art Journal 31, no. 3 (2008): 317-336.
-Wingfield Digby, George. The Tapestry Collection: Medieval and Renaissance. London: V&A Museum, 1980.
-Wyld, Helen. The Art of Tapestry. London: Philip Wilson, 2022.