Pragmatyczne aspekty wypowiedzi dla logopedów 3007-L1S2MS1
Celem seminarium jest metodologiczne i merytoryczne przygotowanie studentów tak, aby mogli za pomocą odpowiednich metod badawczych zebrać materiał konieczny do zweryfikowania hipotez, które wynikają z wybranych przez nich tematów prac magisterskich.
Podczas zajęć studenci zdają sprawę z postępów, które czynią w pracy nad swoim tematem magisterium:
1. prezentują stan badań związany z wybranym przez siebie tematem pracy magisterskiej;
2. wyznaczają zakres materiałowy pracy (przedmiot badań, sposób zbierania materiału, czas zbierania materiału);
3. przedstawiają zebrany materiał, dokonują jego analizy i opisu;
4. konfrontują uzyskane wyniki badań z hipotezami badawczymi, które sformułowali, przystępując do pracy; na tej podstawie formułują wnioski, a także ewentualnie propozycje prowadzenia dalszych badań w danym zakresie;
5. rezultaty działań obejmujących punkty 1-5 przedstawiają w postaci pracy magisterskiej.
Rodzaj przedmiotu
Tryb prowadzenia
Efekty kształcenia
Wiedza
Zna terminologię logopedyczną oraz lingwistyczną, psychologiczną i medyczną stosowaną w logopedii.
Znajduje dla opisu i analizy wybranego zagadnienia badawczego odpowiednią teorię i metodologię badań.
Definiuje podstawowe pojęcia i zasady z zakresu ochrony własności przemysłowej, zwłaszcza z zakresu prawa autorskiego i prawa patentowego w kontekście własnej pracy naukowej, badań laboratoryjnych i aparaturowych oraz konieczność zarządzania zasobami własności intelektualnej, zwłaszcza rolę wynalazków w rozwoju badań medycyny.
Umiejętności
Wykorzystuje wiedzę teoretyczną i metodologiczną w zakresie językowokomunikacyjnym i logopedycznym w planowaniu własnej pracy badawczej ( w związku z planowaniem i opracowywaniem wyników badań do pracy magisterskiej oraz opracowywaniem pracy magisterskiej).
Prezentuje stan wiedzy na podstawie literatury przedmiotu, opisuje badania własne, formułuje wnioski z badań; zestawia literaturę przedmiotu oraz opracowuje spis treści, odsyłacze, przypisy, aneksy.
Interpretuje objawy zachowań pacjenta oraz wyniki medycznych badań laboratoryjnych i aparaturowych stosowanych w diagnostyce medycznej.
Wyszukuje przydatne informacje w tekstach źródłowych w językach obcych, analizować i interpretować przedstawione w nich fakty, posługuje się obcojęzyczną terminologią specjalistyczną z zakresu językoznawstwa i logopedii, a także formułuje opinie i właściwie je argumentuje w języku obcym.
Kompetencje społeczne
Docenia wartość wiedzy, wypracowanej w różnych współpracujących ze sobą dziedzinach naukowych, stosowanej w logopedii.
Ma świadomość poziomu swojej wiedzy i umiejętności, rozumie potrzebę ich uzupełnienia i doskonalenia i dąży do tego, dokonuje samooceny własnych umiejętności i kompetencji.
Ma świadomość przepisów określających prawa pacjenta; respektuje prawa pacjenta.
Wykorzystuje wiedzę o zaburzeniach systemu językowego i mowy oraz wiedzę o etiologii zaburzeń i dysfunkcji mowy do planowania terapii logopedycznej, sprawowania opieki logopedycznej i prowadzenia terapii logopedycznej.
Kryteria oceniania
Aktywne uczestnictwo w seminarium: rzeczowy udział w dyskusji, systematyczne opracowywanie i prezentacja kolejnych fragmentów pracy magisterskiej zgodnie z harmonogramem wyznaczonym przez prowadzącego.
Staranne, rzetelne i terminowe przygotowywanie kolejnych fragmentów pracy, zarówno pod względem merytorycznym, jak i językowym.
Literatura
Adams K., Galanes G.J., 2007, Komunikacja w grupach, przeł. D. Kobylińska, P. Kobyliński, Warszawa.
Bartmiński J, Bartmińska-Niebrzegowska S., Szadura J., 2004, Akty i gatunki mowy, Lublin.
de Beaugrande R.-A.,. Dressler W.U, 1990, Wstęp do lingwistyki tekstu, przeł. T. Szwedek, Warszawa (zwłaszcza rozdział Spójność: 72-119),
Boniecka B., 1995, Pragmatyczne aspekty wypowiedzi dziecięcych, Lublin.
Czaplewska E., 2014, Rozumienie pragmatycznych aspektów wypowiedzi przez dzieci ze specyficznymi zaburzeniami językowymi (SLI), Gdańsk.
van Dijk T.A., 2001, Dyskurs jako struktura i proces, Warszawa.
Goffman E., 2006, Rytuał interakcyjny, przeł. A Szulżycka, Warszawa.
Grabias S., 2001, Język w zachowaniach społecznych, Lublin.
Lasota A., 2010, Świat gestów i symboli w komunikacji dziecięcej, Kraków.
Leathers D.G., 2007, Komunikacja niewerbalna. Zasady i zastosowania, przeł. M. Trzcińska, Warszawa.
Levinson S.C., 2010, Pragmatyka, przeł. T. Ciecierski, K. Stachowicz, Warszawa.
Pąchalska M., MacQueen B.D., 2008, Mózg i pragmatyka, [w:] Ł. Domańska, R. Borkowska, Podstawy neuropsychologii klinicznej, Lublin, 195-231.
Porayski-Pomsta J., 1993, Umiejętności komunikacyjne i językowe dzieci w wieku przedszkolnym, Warszawa.
Tomasello, M., 2007, Społeczno-pragmatyczna teoria uczenia się słów, [w:] B. Bokus, G. Shugar (red.), Psychologia języka dziecka, Gdańsk, 211-226.
Treavarthen, C., 2007, Podstawy intersubiektywności. Rozwój rozumienia innych ludzi i rozumienia kooperacyjnego u małych dzieci, [w:] B. Bokus, G. Shugar (red.), Psychologia języka dziecka, Gdańsk, 102-123.
Wierzbicka A., 1985, Different cultures, different languages, different acts. English vs. Polish, “Journal of Pragmatics”9, 145-178.
Wolański A., 2008, Edycja tekstów. Praktyczny poradnik, Warszawa.