Nazwy własne w (u)życiu - onomastyka w różnych kontekstach (moduł tradycja i nowoczesność) 3003-C6TN-HJ1
Na zajęciach zajmiemy się życiem nazw własnych, takich jak antroponimy, toponimy, zoonimy, urbanonimy czy chrematonimy będziemy się zajmować podczas konwersatorium. Zastanowimy się między innymi nad tym:
a. Jak na przestrzeni wieków zmieniają się motywacje nadawania imion dzieciom;
b. Dlaczego pewne nazwiska pojawiają się tylko w niektórych regionach kraju;
c. Jak onomastyka może pomagać w badaniach genealogicznych;
d. Czy uczłowieczanie psów i kotów uwidacznia się w ich imionach;
e. Jak wykorzystywać dawne mapy do badań toponomastycznych;
f. Co nazwy ulic mówią o zmianach społecznych i politycznych;
g. Jak tworzymy nazwy ciastek, a jak batonów;
h. Czy imiona i nazwiska bohaterów filmowych to dzieło przypadku;
i. Jak wykorzystywać narzędzia AI do gromadzenia i analizy danych onomastycznych.
Repertuar zagadnień, które będziemy poruszać na zajęciach, jest otwarty i zależny od zainteresowań badawczych osób w nich uczestniczących.
|
W cyklu 2026Z:
Sprawdź: Podstawowe informacje o przedmiocie (niezależnie od cyklu). |
Koordynatorzy przedmiotu
Rodzaj przedmiotu
Tryb prowadzenia
Efekty uczenia się
Po ukończeniu konwersatorium osoby studiujące:
1) znają i rozumieją:
a) terminologie, teorie i metodologie wykorzystywane w badaniach onomastycznych;
b) związek onomastyki z innymi dziedzinami nauki (np. historią, literaturoznawstwem, socjologią, psychologią)
2) potrafią:
a) omawiać najważniejsze tendencje rozwojowe w zakresie badań onomastycznych;
b) zebrać materiał do badań onomastycznych;
c) wykorzystać poznane metodologie badawcze i klasyfikacje onomastyczne w badaniach i wyciągnąć wnioski na ich temat;
d) przygotować projekt badawczy.
3) są gotowe do:
a) organizowania własnego warsztatu badawczego i krytycznej oceny swoich dokonań;
b) prowadzenia pracy naukowej zgodnie z zasadami uczciwości intelektualnej.
Kryteria oceniania
PUNKTY ECTS:
Aby zaliczyć przedmiot, studenci muszą zdobyć 7 punktów ECTS, które odpowiadają 210 godzinom nakładu pracy. Rozkładają się one następująco:
- udział w zajęciach: 30 godzin (1 ECTS);
- bieżące przygotowanie do zajęć: 60 godzin (2 ECTS);
- przygotowanie projektu: 120 godzin (4 ECTS);
Podstawą zaliczenia przedmiotu jest projekt, który polega na tym, że osoby uczestniczące w zajęciach:
a. samodzielnie zbiorą materiał onomastyczny zgodny z ich zainteresowaniami;
b. przeanalizują go;
c. zaprezentują na zajęciach wnioski płynące z analizy;
d. przygotują pracę zaliczeniową zgodną z wymaganiami artykułu naukowego.
ZASADY WYKORZYSTYWANIA NARZĘDZI SI:
1. Jeśli osoba studiująca chce na potrzeby pracy zaliczeniowej lub prac cząstkowych skorzystać z narzędzi sztucznej inteligencji, musi:
a. uzyskać na to zgodę prowadzącej zajęcia,
b. uzgodnić z prowadzącą zajęcia cele i zakres wykorzystania narzędzi sztucznej inteligencji.
2. Osoba studiująca nie może korzystać z narzędzi sztucznej inteligencji, aby redagować prace w języku polskim, chyba że prowadząca zajęcia się na to zgodzi.
3. Jeśli osoba studiująca wykorzysta narzędzia sztucznej inteligencji:
a. bez zgody prowadzącej zajęcia lub
b. w sposób z nią nieuzgodniony,
prowadząca zajęcia stosuje procedury analogiczne do tych stosowanych w procedurze antyplagiatowej. Procedury te opisała Uniwersytecka Rada ds. Kształcenia w uchwale nr 14.
Podstawa:
1. Uchwała nr 170 Rady Dydaktycznej dla kierunków studiów: filologia bałtycka, filologia klasyczna i studia śródziemnomorskie, filologia polska, filologia polskiego języka migowego, kulturoznawstwo – wiedza o kulturze, logopedia ogólna i kliniczna, slawistyka, sztuka pisania, sztuki społeczne z dnia 27 lutego 2024 r. w sprawie wytycznych dotyczących korzystania z narzędzi sztucznej inteligencji w procesie kształcenia na Wydziale Polonistyki
2. Uchwała nr 98 Uniwersyteckiej Rady ds. Kształcenia z dnia 8 grudnia 2023 r. w sprawie wytycznych dotyczących korzystania z narzędzi sztucznej inteligencji w procesie kształcenia.
3. Uchwała nr 14 Uniwersyteckiej Rady ds. Kształcenia z dnia 13 lipca 2020 r. w sprawie wytycznych dotyczących standardów i procedur postępowania w przypadku przygotowywania prac zaliczeniowych i dyplomowych z naruszeniem prawa na Uniwersytecie Warszawskim.
Praktyki zawodowe
Nie dotyczy.
Literatura
Literatura podstawowa:
Encyklopedia. Polskie nazwy własne, 1998, red. Ewa Rzetelska-Feleszko, Warszawa-Kraków.
Ewa Rzetelska-Feleszko, 2006, W świecie nazw własnych, Warszawa-Kraków.
Metodologia badań onomastycznych, 2003, red. M. Biolik, Olsztyn.
Antroponimia (przykładowe pozycje)
Borek Henryk, 1978, Socjolingwistyczne aspekty imiennictwa, „Onomastica”, t. XXIII.
Bubak Józef, 1986, Proces kształtowania się polskiego nazwiska mieszczańskiego i chłopskiego, Kraków.
Bystroń Jan Stanisław, 1938, Księga imion w Polsce używanych, Warszawa.
Malec Maria, 1994, Imiona chrześcijańskie w średniowiecznej Polsce, Kraków.
Malec Maria, 2001, Imię w polskiej antroponimii i kulturze, Kraków.
Toponimia (wybrane pozycje)
Decyk-Zięba Wanda, 2011, Klasyfikacja znaczeniowa polskich nazw miejscowych: podstawowe problemy i rozstrzygnięcia, „Poradnik Językowy”, z. 7, s. 56-71.
Myszka Agnieszka, 2005, Toponimia powiatu strzyżowskiego, Rzeszów.
Urbanonimia (wybrane pozycje)
Handke Kwiryna, 1970, Semantyczne i strukturalne typy nazw ulic Warszawy, Wrocław.
Handke Kwiryna, 1992, Polskie nazewnictwo miejskie, Warszawa.
Chrematonimia (wybrane pozycje)
Gałkowski Artur, 2008, Chrematonimy w funkcji kulturowo-użytkowej. Onomastyczne studium porównawcze na materiale polskim, włoskim, francuskim , Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego, Łódź.
Nazwy własne w języku, kulturze i komunikacji społecznej, 2004, red. Robert Mrózek, Katowice.
Nowe nazwy własne – nowe tendencje badawcze, 2007, red. Aleksandra Cieślikowa, Barbara Czopek-Kopciuch i Katarzyna Skowronek, Kraków.
|
W cyklu 2026Z:
Sprawdź: Podstawowe informacje o przedmiocie (niezależnie od cyklu). |