Poezja metafizyczna XVII stulecia: koncepcje i przedstawiciele 3001-C6TN-LS1

Zajęcia w formie konwersatoryjnej wprowadzają w problematykę „poezji metafizycznej”, terminu, który w historii literatury wywołał spore kontrowersje. Przedstawiony zostanie rozwój zakresu pojęcia poezji metafizycznej, począwszy od autora terminu, dr. Samuela Johnsona, po główne późniejsze ujęcia tej poezji (przede wszystkim Helen Gardner i Louisa Martza).

Omówimy sylwetki oraz twórczość najważniejszych angielskich poetów metafizycznych (będą to John Donne; George Herbert; Edward, lord Herbert z Cherbury; Robert Herrick; Richard Crashaw; Andrew Marvell; Henry Vaughan). Wspólnie zastanowimy się, jakie są wyznaczniki tej poezji, i na ile jest ona zjawiskiem specyficznie angielskim, na ile zaś jedną z narodowych odmian pewnego stylu, który rodzi się na przełomie wieków XVI i XVII i daje się wskazać także w twórczości poetów europejskich (np. Anioła Ślązaka).

Przedstawiona zostanie polska recepcja poglądów angielskich badaczy (zawarta przede wszystkim w podręczniku Czesława Hernasa oraz antologii Krzysztofa Mrowcewicza). Wśród omawianych polskich poetów metafizycznych znajdą się Mikołaj Sęp-Szarzyński, Sebastian Grabowiecki i Stanisław Herakliusz Lubomirski.

Poezja metafizyczna zostanie skonfrontowana z różnymi koncepcjami barokowej poezji religijnej – poezji jako Słowa Bożego, poezji jako medytacji i wreszcie poezji wykorzystującej obrazowanie sensualne dla wyrażenia świętości.