Objazd naukowy (II) 2900-L-OB2
Ćwiczenia terenowe w formie objazdu naukowego służą pogłębieniu umiejętności zastosowania wiedzy na temat stylów i specjalistycznej terminologii sztuk pięknych, zdobytej na zajęciach Objazd I roku i rozszerzonej przez prowadzących zajęcia w terenie, do samodzielnego rozpoznania, wydatowania i opisu zabytków. W analizie obiektów na trasie objazdu kluczowe znaczenie ma wyćwiczenie nawyku odczytywania dostępnych informacji bezpośrednio z oglądanych obiektów, na podstawie posiadanej wiedzy, bez sięgania do literatury poświęconej dziejom danego obiektu (tu ma ona znaczenie drugorzędne), czyli umiejętności interpretacji specyficznego źródła historycznego, jakim jest zabytek. Studenci uczą się także rozumienia kontekstu przestrzennego, w jakim funkcjonuje obiekt zabytkowy, odczytują złożone informacje o układach osadniczych. Uczą się dostrzegać nawarstwienia substancji zabytkowej i ślady przemian, jakim ulegały poszczególne obiekty i układy przestrzenne, oraz rozumienia ich najważniejszych przyczyn środowiskowych, gospodarczych, społecznych, politycznych i kulturowych.
Koordynatorzy przedmiotu
Rodzaj przedmiotu
Efekty kształcenia
Student rozumie znaczenie obiektów zabytkowych jako źródeł do badania przeszłości, potrafi wyszukać i krytycznie ocenić informacje źródłowe zawarte w obiekcie zabytkowym. Na podstawie wiedzy na temat stylów w sztuce od średniowiecza do XX w. potrafi w przybliżeniu wydatować obiekt i zidentyfikować zmiany, jakim podlegał. Umie się posługiwać specjalistyczną terminologią historii sztuki przy opisywaniu obiektu zabytkowego. Rozumie, że otaczający go krajobraz kulturowy, w tym osadniczy niesie informacje historyczne i potrafi je scharakteryzować. Rozumie przyczyny zmienności zabytków i zespołów zabytkowych w czasie oraz konieczność ich ochrony.
Kryteria oceniania
Podstawą oceny jest samodzielne omówienie obiektu zabytkowego, który zostaje wskazany przez prowadzącego zajęcia. Podczas wypowiedzi student ma zastosować zdobytą wiedzę do identyfikację stylu obiektu, jego funkcji, odczytania kontekstu przestrzennego in situ. Oceniana jest umiejętność powiązania wiedzy teoretycznej z obserwowanymi cechami zabytku, stosowanie specjalistycznej terminologii, rozumienie wartości źródłowej omawianego obiektu.
Literatura
A. Miłobędzki, Zarys dziejów architektury w Polsce, dowolne wydanie.
Słownik terminologiczny sztuk pięknych, dowolne wydanie.
T. Broniewski, Historia architektury dla wszystkich, Wrocław-Warszawa-Kraków 1990.
W. Koch, Style w architekturze, Warszawa 1996.