Objazd naukowy (I) 2900-L-OB1
Przedmiot złożony jest z dwóch części.
Wykład (30 godz., dostępny na platformie Kampus), stanowi wprowadzenie do ćwiczeń terenowych i służy rozszerzeniu i uporządkowaniu podstawowej wiedzy na temat stylów w sztuce, specjalistycznej terminologii sztuk pięknych, form i funkcji obiektów zabytkowych i ich związków z kontekstem społecznym, gospodarczym i kulturowym, układów osadniczych i ich zmienności w czasie.
Ćwiczenia terenowe polegają na podróży naukowej między różnymi obiektami zabytkowymi położonymi poza Warszawą (45 godz.); służą zdobyciu umiejętności zastosowania wiedzy na temat stylów i specjalistycznej terminologii sztuk pięknych zdobytej na wykładzie i rozszerzonej przez prowadzących zajęcia w terenie do rozpoznania, wydatowania i opisu zabytków. W analizie obiektów na trasie objazdu kluczowe znaczenie ma wyćwiczenie nawyku odczytywania dostępnych informacji historycznych bezpośrednio z oglądanych obiektów, na podstawie posiadanej wiedzy, czyli umiejętności interpretacji specyficznego źródła historycznego, jakim jest zabytek. Studenci uczą się także rozumienia kontekstu przestrzennego, w jakim funkcjonuje obiekt zabytkowy, zdobywają podstawowe informacje o układach osadniczych. Uczą się dostrzegać nawarstwienia substancji zabytkowej i ślady przemian, jakim ulegały poszczególne obiekty i układy przestrzenne, oraz rozumienia ich najważniejszych przyczyn środowiskowych, gospodarczych, społecznych, politycznych i kulturowych.
Koordynatorzy przedmiotu
Rodzaj przedmiotu
Tryb prowadzenia
Efekty kształcenia
Student zna cechy podstawowych stylów w sztuce od średniowiecza do XX w. Potrafi je samodzielnie rozpoznać i na tej podstawie w przybliżeniu wydatować obiekt. Zna podstawową terminologię sztuk pięknych i umie się nią posługiwać przy opisywaniu obiektu zabytkowego. Rozumie znaczenie obiektów zabytkowych jako źródeł do badań historycznych i umie wskazać, w jakich obszarach badań historycznych mogą być przydatne informacje odczytywane na podstawie analizy danego obiektu. Wie, że otaczający go krajobraz kulturowy, w tym osadniczy niesie informacje historyczne i potrafi je scharakteryzować na poziomie podstawowym. Rozumie przyczyny zmienności zabytków i zespołów zabytkowych w czasie. Rozumie znaczenie ochrony dziedzictwa kulturowego.
Odniesienie do efektów kierunkowych: K_W03, K_W07, K_U04,
K_K03
Kryteria oceniania
Metodą weryfikacji efektów uczenia jest kolokwium ustne odbywające się w Warszawie polegające na samodzielnym omówieniu przez osobę studiującą wskazanego zabytku, zgodnie ze schematem stosowanym podczas ćwiczeń terenowych, z wykorzystaniem wiedzy zdobytej podczas zajęć w terenie i po wysłuchaniu wykładu. Osoba studiująca jest informowana, który warszawski zabytek został jej przydzielony, na co najmniej tydzień przed kolokwium.
Oceniana jest umiejętność wskazania kluczowych elementów datujących obiekt, rozpoznanie stylu (stylów) budowli i uzasadnienie swojej identyfikacji, opanowanie podstawowej terminologii z zakresu historii sztuki poznanej w trakcie zajęć, rozumienie informacji źródłowej obecnej w różnych elementach zabytku, związków jego funkcji z formą architektoniczną.
UWAGA! w przypadku nieusprawiedliwionej nieobecności na objeździe student jest zobowiązany do powtórzenia przedmiotu. W przypadku nieobecności usprawiedliwionej obowiązuje zasady określone w Regulaminie zajęć terenowych.
Literatura
UWAGA!
Podana literatura ma charakter pomocniczy, służy jedynie uporządkowaniu wiedzy i wyjaśnieniu terminów budzących wątpliwości. Jej znajomość nie jest wymagana na zaliczeniu.
A. Miłobędzki, Zarys dziejów architektury w Polsce, dowolne wydanie.
Słownik terminologiczny sztuk pięknych, dowolne wydanie.
T. Broniewski, Historia architektury dla wszystkich, Wrocław-Warszawa-Kraków 1990.
W. Koch, Style w architekturze, Warszawa 1996.