Archeologia jako fenomen kulturowy 2800-DWFEN-OG

Archeologia jest tą dyscypliną humanistyczną, której rola w
kulturze, nauce i życiu codziennym jest znaczna, ale ciągle
niewystarczająco opisana. Myślenie archeologiczne
humanistów przyczyniło się do narodzin Renesansu, czyli
ambitnej próby odrodzenia antyku; w XVIII w. wykopaliska w miastach
Wezuwiusza, fascynacja świątyniami doryckimi w Paestum i
na Sycylii wywołały zjawisko zwane Grand Tour’em, czyli
podróżowanie śladami antyku i badań archeologicznych, a
odkrycia archeologów w Mezopotamii, Syrii i Egipcie
doprowadziły do pogłębionych studiów nad Biblią i
narodzinami wielkich cywilizacji. Zarówno archeologiczne
eksploracje w papieskim Rzymie, odkopywanie Herkulanum i
Pompejów, jak i wyprawa Napoleona do Egiptu, czy badania Brytyjczyków, Francuzów i Niemców m.in. w Niniwie, Karnaku i Luksorze, w Olimpii, Pergamonie i Delfach – były w mniejszym czy większym stopniu wpisane
w budowanie prestiżu wielkich państw – niejako
spadkobierców dawnych imperiów. Do takiego traktowania
archeologii wrócili Mussolini i Hitler, co przyniosło ogromną
falę zainteresowań samą archeologią i przestrzenią
archeologiczną, jak Park archeologiczny Via Appia, czy Via
dei Fori Imperiali w Rzymie. Archeologia śródziemnomorska
odegrała wielką rolę kulturotwórczą również w Polsce, dzięki
spektakularnym odkryciom – m.in. w Aleksandrii, Palmyrze,
w Faras, na Cyprze i Ptolemais. Fascynacja archeologią
przyniosła też wiele superprodukcji filmowych, takich jak „Odyseja” Nolana i filmy o Indianie Jonesie. Fenomen archeologii od czasów
Renesansu po dzień dzisiejszy oczekuje na pogłębioną
eksplorację; autorska próba tej eksploracji jest zawarta w
proponowanych zajęciach. W narracji wykładu, w której
oczekiwane jest czynne uczestnictwo słuchaczy, swoje
miejsce znajdą też rekonstrukcje wirtualne słynnych
monumentów i większych kompleksów zabytkowych, jak
Ostia, Pompeje, Herkulanum, Palmyra, willa Pliniusza
Młodszego w Laurentum pod Rzymem, Forum Romanum i
Palatyn.