Trudności językowe u dzieci: diagnoza i wsparcie psychologiczne 2500-PL-PS-FO-56
Jeszcze nie wprowadzono opisu dla tego przedmiotu...
|
W cyklu 2026Z:
"Zajęcia dotyczą roli języka i komunikacji w rozwoju psychicznym dziecka oraz znaczenia trudności językowych w praktyce psychologa. Celem kursu jest rozwijanie umiejętności rozpoznawania, kiedy obserwowane trudności dziecka mają podłoże językowe, a nie emocjonalne, poznawcze lub społeczne. Omawiane są normy rozwoju językowego, obraz trudności językowych oraz ich różnicowanie z innymi zaburzeniami neurorozwojowymi. Zajęcia obejmują także praktyczne aspekty diagnozy: wywiad, obserwację dziecka, formułowanie wniosków oraz planowanie wsparcia dziecka i jego rodziny." |
Koordynatorzy przedmiotu
Założenia (opisowo)
Efekty uczenia się
"WIEDZA
Student zna i rozumie:
- rolę języka i komunikacji w rozwoju psychicznym dziecka oraz ich znaczenie dla funkcjonowania poznawczego, emocjonalnego i społecznego;
- obraz trudności językowych u dzieci, w tym ich zróżnicowanie oraz powiązania z innymi zaburzeniami neurorozwojowymi i emocjonalnymi;
- podstawy diagnozy psychologicznej w kontekście trudności językowych, w tym możliwości i ograniczenia stosowanych metod;
- znaczenie współpracy interdyscyplinarnej oraz rolę psychologa w systemie wsparcia dziecka i jego rodziny.
UMIEJĘTNOŚCI
Student potrafi:
- planować postępowanie diagnostyczne w przypadku dziecka z trudnościami językowymi oraz formułować wnioski diagnostyczne;
- rozpoznawać, kiedy trudności dziecka mogą mieć podłoże językowe oraz różnicować je z innymi problemami rozwojowymi;
- prowadzić wywiad i obserwację dziecka z uwzględnieniem aspektów komunikacyjnych;
- komunikować wnioski diagnostyczne i zalecenia w sposób adekwatny do odbiorcy (rodzice, nauczyciele, inni specjaliści);
- planować działania wspierające dziecko i jego środowisko, we współpracy z innymi specjalistami.
KOMPETENCJE SPOŁECZNE
Student jest gotów do:
- uwzględniania potrzeb dziecka i jego rodziny oraz poszanowania różnorodności w pracy psychologicznej;
- współpracy z innymi specjalistami w celu zapewnienia kompleksowego wsparcia dziecku;
- odpowiedzialnego formułowania wniosków diagnostycznych i rekomendacji, z uwzględnieniem ograniczeń własnych kompetencji;
- ciągłego rozwijania wiedzy i refleksji nad własną praktyką zawodową;
- komunikowania się w sposób uważny, wspierający i etyczny w kontakcie z dzieckiem i jego otoczeniem."