Organizacja i funkcjonowanie służby zagranicznej małych państw 2104-M-D3OFSMP-DW

Student po zakończeniu kursu osiąga następujące efekty uczenia się:
Wiedza (W)
• K_W01: identyfikuje tradycyjne kryteria geopolityczne wyodrębniania małych państw oraz przejawy ich specyficznej aktywności międzynarodowej na wybranych przykładach
• K_W03: różnicuje rolę i znaczenie małych państw w stosunkach międzynarodowych, rekonstruuje założenia „teorii schronienia” Baldura Thorhallssona

Umiejętności (U)

• K_U01: analizuje, ocenia i porównuje rozwiązania organizacyjne i funkcjonalne służby zagranicznej małych państw oraz formułuje argumentowane wnioski na podstawie literatury przedmiotu i analizy wybranych przypadków.
• K_U02: tworzy propozycje rozwiązań problemów związanych z organizacją i funkcjonowaniem służby zagranicznej małych państw, ewaluuje istniejące rozwiązania oraz konstruuje propozycje ich optymalizacji, wykorzystując wiedzę i argumenty przedstawiane w toku dyskusji na zajęciach.
• K_U03: uczestniczy w debacie oksfordzkiej dotyczącej funkcjonowania służby zagranicznej małych państw, argumentuje na rzecz prezentowanego stanowiska oraz wykorzystuje wiedzę i wyniki analizy literatury do formułowania i obrony własnych tez
• K_U04: organizuje pracę zespołu i współpracuje z jego członkami przy przygotowaniu debaty oksfordzkiej, dzieli się zadaniami oraz współtworzy strategie argumentacyjne na rzecz przyjętego stanowiska

Kompetencje społeczne (K)

• K_K01: krytycznie ocenia posiadaną wiedzę, uwzględnia informacje zwrotne oraz argumenty przedstawiane podczas dyskusji i debaty oksfordzkiej przez stronę przeciwną, rozstrzyga dylematy moralne i etyczne związane z funkcjonowaniem służby zagranicznej oraz samodzielnie planuje rozwój własnych kompetencji w tym zakresie.

• K_K02: samodzielnie rozwija kompetencje niezbędne do analizy i oceny funkcjonowania służby zagranicznej małych państw, wykorzystując dyskusje na zajęciach, opinie ekspertów i zaproszonych gości oraz informacje zwrotne do doskonalenia własnych argumentów i stanowisk.

Warunki formalne zaliczenia (warunki i osiągnięcia niezbędne do zaliczenia przedmiotu)
• dopuszczalna liczba nieobecności: maksymalnie 1 nieobecność nieusprawiedliwione w semestrze (możliwe jest usprawiedliwienie nieobecności poprzez okazanie zwolnienia lekarskiego)
• obowiązkowy udział w debacie oksfordzkiej w charakterze mówcy (bez odczytywania przygotowanego tekstu)
• zadania warsztatowe na bazie zadanej literatury i omawianych na zajęciach zagadnień, udział w dyskusji

Metoda weryfikacji przedmiotowych efektów uczenia się:
1) udział w debacie oksfordzkiej:
• przypisane efekty uczenia się: K_W03, K_U03, K_U04, K_K01
• przypisana waga i wartość punktowa: maksymalnie do zdobycia 50 pkt (50%)
2) zadania warsztatowe na bazie zadanej literatury i omawianych na zajęciach zagadnień, udział w dyskusji :
• przypisane efekty uczenia się: K_W01, K_U01, K_U02, K_K02
• przypisana waga i wartość punktowa: maksymalnie do zdobycia w semestrze 50 pkt (50%)

Skala oceniania:
0-50 pkt: 2,0 (niedostateczny) – brak osiągnięcia minimalnych efektów
51-58 pkt: 3,0 (dostateczny) – minimalne, odtwórcze spełnienie wszystkich efektów uczenia się
59-65 pkt: 3,5 (dostateczny plus) – poprawne opanowanie wiedzy i umiejętności
66-74 pkt: 4,0 (dobry) – opanowanie efektów na poziomie przeciętnym we wszystkich wymiarach
75-86 pkt: 4,5 (dobry plus) – duża wiedza, wysoka aktywność
87 – 100 pkt: 5,0 (bardzo dobry) – wyróżniająca się wiedza, ponadprzeciętna realizacja zadań i płynne operowanie literaturą

RAZEM: wszystkie powyższe efekty - maksymalnie 100 punktów (100%)

Zasady korzystania z narzędzi sztucznej inteligencji (SI) w odniesieniu do ćwiczeń: do poziomu 4 włącznie wg. skali AIAS (The Artificial Intelligence Assessment Scale), czyli:
Poziom 2. GENEROWANIE POMYSŁÓW I TWORZENIE STRUKTURY PRZEZ SI
Sztuczna inteligencja może być wykorzystana m.in. do przeprowadzenia burzy mózgów, stworzenia struktury i generowania pomysłów na udoskonalenie pracy. W ostatecznej wersji pracy nie mogą się znaleźć żadne treści wygenerowane przez sztuczną inteligencję.
Poziom 3. REDAKCJA WSPOMAGANA PRZEZ SI
Sztuczna inteligencja może być wykorzystywana do poprawy przejrzystości i jakości prac stworzonych przez studentów celem udoskonalenia wersji końcowej, ale nie może zostać użyta do tworzenia nowych treści.
Korzystanie z narzędzi SI jest dozwolone podczas redagowania pracy, ale oryginalna wersja bez śladów użycia SI musi być dodana w załączniku.
Poziom 4. KRYTYCZNA EWALUACJA ZADAŃ WYKONANYCH PRZEZ SI
Sztuczna inteligencja jest wykorzystywana do wykonywania określonych elementów zadania, a studenci dyskutują nad treściami wygenerowanymi przez sztuczną inteligencję. Ten poziom wymaga krytycznego zaangażowania w treści generowane przez SI oraz oceny ich wyników. Używanie SI jest dozwolone do wykonania określonych zadań, ale każda wygenerowana treść musi być cytowana.

Wszystkie aktywności na zajęciach muszą być realizowane z zachowaniem samodzielności, zasad etycznych, ochrony własności intelektualnej oraz przepisów obowiązujących na UW i WNPiSM dotyczących stosowania narzędzi SI (uchwała nr 14 Uniwersyteckiej Rady ds. Kształcenia z dnia 13 lipca 2020 r. w sprawie wytycznych dotyczących standardów i procedur postępowania w przypadku przygotowywania prac zaliczeniowych i dyplomowych z naruszeniem prawa na Uniwersytecie Warszawskim uchwała nr 14 Uniwersyteckiej Rady ds. Kształcenia z dnia 13 lipca 2020 r; w zakresie stosowania narzędzi Sztucznej Inteligencji (SI) obowiązują zasady określone w Uchwale nr 98 Uniwersyteckiej Rady ds. Kształcenia UW z dnia 8 grudnia 2023 roku w sprawie wytycznych dotyczących korzystania z narzędzi sztucznej inteligencji w procesie kształcenia oraz Uchwała Rady Dydaktycznej WNPiSM nr 29/2025 z dnia 7 maja 2025 r. w sprawie szczegółowych zasad korzystania z narzędzi sztucznej inteligencji w procesie kształcenia).

1) D. Popławski (red.), Małe państwa Europy: specyfika systemu politycznego i aktywności międzynarodowej, Uniwersytet Warszawski, Wydział Nauk Politycznych i Studiów Międzynarodowych, Oficyna Wydawnicza ASPRA-JR, Warszawa 2009.
2) D. Popławski (red.), Państwa naddunajskie a Unia Europejska, Szkoła Wyższa Psychologii Społecznej, Oficyna Wydawnicza ASPRA-JR, Warszawa 2010.
3) D. Popławki (red.), Państwa niemieckojęzyczne w procesie integracji europejskiej: Austria, Lichtenstein, Szwajcaria, Oficyna Wydawnicza Aspra J-R, Warszawa 2011.
4) D. Popławski, Między bezstronnością a solidarnością międzynarodową. Polityka bezpieczeństwa europejskich państw neutralnych i mezaliansowych po zimnej wojnie, Wydawnictwo Naukowe SCHOLAR, Warszawa 2013.
5) R. Żelichowski (red.), Małe państwa Europy Zachodniej i terytoria o statusie specjalnym. Ich rola i miejsce w Unii Europejskiej, Instytut Studiów Politycznych Polskiej Akademii Nauk, Warszawa 2008.
6) R. Zelichowski (red.), Małe państwa Europy Środkowo-Wschodniej w Unii Europejskiej, Instytut Studiów Politycznych Polskiej Akademii Nauk, Warszawa 2010
7) R. Żelichowski (red.), Wyspy Unii Europejskiej: bogactwo czy balast?, Instytut Studiów Politycznych Polskiej Akademii Nauk, Warszawa 2014.
8) J. Łaptos (red.), Historia małych krajów Europy: Andora, Liechtenstein, Luksemburg, Malta, Monako, San Marino, Zakład Narodowy im. Ossolińskich – Wydawnictwo, Wrocław 2002.
9) M. Bankowicz, System polityczny Szwajcarii, czyli przypadek jedyny w swoim rodzaju, „Politeja” nr 1(82)/2023, s. 5-20.
10) D. Popławski, Neutralność Szwajcarii. Wyzwania XXI wieku, Politeja” nr 1(82)/2023, s. 21-35.
11) B. Thorhallsson, S. Steinsson, A theory of shelter, (w:) B. Thorhallsson (red.), Small States and Shelter Theory: Iceland’s External Affairs, Routledge, London-New York 2018. s 24-58.