Dyplomacja publiczna 2104-M-D3DYPU-DW

Wiedza – w stopniu pogłębionym:
1. Konstruuje pojęcie dyplomacji publicznej, opierając się na literaturze przedmiotu
2. Identyfikuje instrumenty soft power, biorąc pod uwagę współczesne przemiany i wyzwania (w tym AI)

Umiejętności
3. Ocenia projekty z zakresu dyplomacji publicznej wybranych państw
4. Analizuje sposoby prowadzenia dyplomacji publicznej przez wybrane państwa
5. Analizuje sposoby prowadzenia dyplomacji publicznej przez wybrane organizacje międzynarodowe

Kompetencje
6. Ma świadomość wzrastającego znaczenia dyplomacji publicznej w relacjach między państwami
7. Postrzega relacje między państwami w kontekście prowadzonej przez nie dyplomacji publicznej

S2_W01, S2_W05, S2_W08, S2_U01, S2_U04, S2_U05, S2_U06, S2_K03, S2_K04

Warunki formalne zaliczenia (warunki i osiągnięcia niezbędne do zaliczenia przedmiotu):
– dopuszczalna liczba nieobecności: maksymalnie 2 nieobecności nieusprawiedliwione w semestrze; większą liczbę nieobecności należy odpracować po uzgodnieniu formy i zakresu; nieobecność na ponad połowie zajęć będzie skutkować brakiem możliwości podejścia do egzaminu końcowego i zaliczenia przedmiotu
– aktywny udział w zajęciach
– udział w projekcie grupowym (zaliczenie powyżej 90% podnosi ocenę końcową o pół stopnia pod warunkiem uzyskania z egzaminu końcowego min. 60%)
– udział w pracach w zespołach (zaliczenie powyżej 90% podnosi ocenę końcową o pół stopnia pod warunkiem uzyskania z egzaminu końcowego min. 60%)
– egzamin końcowy – zaliczenie od 60%

Poziom 1. BRAK SI

Weryfikacja efektów uczenia się jest przeprowadzana całkowicie bez pomocy sztucznej inteligencji. Studenci polegają wyłącznie na swojej wiedzy, zrozumieniu i umiejętnościach.

Sztuczna inteligencja nie może być wykorzystywana w żadnym momencie oceniania.

Przygotowanie prac zespołowych (praca w zespołach, praca nad projektem w grupach) musi być realizowane z zachowaniem samodzielności, zasad etycznych, ochrony własności intelektualnej oraz przepisów obowiązujących na UW i WNPiSM dotyczących stosowania narzędzi SI (uchwała nr 14 Uniwersyteckiej Rady ds. Kształcenia z dnia 13 lipca 2020 r. w sprawie wytycznych dotyczących standardów i procedur postępowania w przypadku przygotowywania prac zaliczeniowych i dyplomowych z naruszeniem prawa na Uniwersytecie Warszawskim uchwała nr 14 Uniwersyteckiej Rady ds. Kształcenia z dnia 13 lipca 2020 r; w zakresie stosowania narzędzi Sztucznej Inteligencji (SI) obowiązują zasady określone w Uchwale nr 98 Uniwersyteckiej Rady ds. Kształcenia UW z dnia 8 grudnia 2023 roku w sprawie wytycznych dotyczących korzystania z narzędzi sztucznej inteligencji w procesie kształcenia oraz Uchwała Rady Dydaktycznej WNPiSM nr 29/2025 z dnia 7 maja 2025 r. w sprawie szczegółowych zasad korzystania z narzędzi sztucznej inteligencji w procesie kształcenia).

–

1. Podstawowe pojęcia, funkcje dyplomacji, geneza dyplomacji publicznej, cezury w rozwoju, „nowa” dyplomacja publiczna

Gregory B. (2025). Diplomacy’s public dimension, [w:] S. Aday (red.), Handbook on public diplomacy, Edward Elgar Publishing, Northampton, s. 8–21

oraz pomocniczo

Ayhan K.J. (2021). Journal of Public Diplomacy: Sunrise of a New Interdisciplinary Journal for an Emerging Academic Field, Journal of Public Diplomacy, 1(1), s. 1–4. doi: 10.23045/jpd.2021.1.1.001.
Hocking B. (2005). Rethinking the ‘new’ public diplomacy, [w:] J. Melissen (red.), The new public diplomacy: Soft power in International Relations, Palgrave Macmillan, Houndmills, Basingstoke, New York, s. 28–43.
Melissen J. (2005). The new public diplomacy: Between theory and practice, [w:] J. Melissen (red.), The new public diplomacy: Soft power in International Relations, Palgrave Macmillan, Houndmills, Basingstoke, New York, s. 3–27.
Ociepka B. (2008). Dyplomacja publiczna jako forma komunikowania międzynarodowego, [w:] B. Ociepka (red.), Dyplomacja publiczna, Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, Wrocław, s. 11–35.
Ociepka B. (2015). Wstęp, [w:] B. Ociepka (red.), Historia w dyplomacji publicznej, Wydawnictwo Naukowe Scholar, Warszawa, s. 7–15.
Surmacz B. (2015). Ewolucja współczesnej dyplomacji: aktorzy, struktury, funkcje, Wyd. UMCS, Lublin, s. 222–242.
Konwencja wiedeńska o stosunkach dyplomatycznych, sporządzona w Wiedniu dnia 18 kwietnia 1961 r., art. 3, https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU19650370232

2. Bitwa o „serca i umysły” – historia dyplomacji publicznej. Case study: Radio Wolna Europa

Crick N. (2025). Propaganda: The basics, Routledge Taylor & Francis Group, New York, rozdz. 1

oraz pomocniczo

Baines P., N. O’Shaughnessy, N. Snow, red. (2019). The Sage handbook of propaganda, Sage, Thousand Oaks.
Cull N.J. (2008). The Cold War and the United States Information Agency: American propaganda and public diplomacy, 1945–1989. Cambridge University Press, Cambridge, New York.
Cull N.J. (2009). Public diplomacy before Gullion, [w:] N. Snow, P.M. Taylor (red.), Routledge handbook of public diplomacy, Routledge, New York, s. 19–23.
Habielski R. (2019). Audycje historyczne i kulturalne Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa w latach 1952–1975, Wyd. Ossolineum, Wrocław.
Kamińska-Chełminiak K. (2020). Rozgłośnia Polska Radia Wolna Europa w ocenie Polaków zza żelaznej kurtyny w latach 50. i 60. XX wieku (w świetle badań własnych radiostacji), Rocznik Historii Prasy Polskiej, 23(2), s. 111–134. doi: 10.24425/rhpp.2020.133427.
Holt R.T. (1958). Radio Free Europe, University of Minnesota Press, Minneapolis.
Puddington A. (2000). Broadcasting freedom: the Cold War triumph of Radio Free Europe and Radio Liberty, University Press of Kentucky, Lexington; dostęp online: https://web.archive.org/web/20200525173757id_/https://uknowledge.uky.edu/cgi/viewcontent.cgi?article=1003&context=upk_cultural_history; tłumaczenie na j. polski: Puddington A. (2009). Rozgłośnie wolności: tryumf Radia Wolna Europa i Radia Swoboda w zimnej wojnie, Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Mikołaja Kopernika, Toruń.
International Convention concerning the Use of Broadcasting in the Cause of Peace, 23rd September 1936, https://treaties.un.org/Pages/showDetails.aspx?objid=0800000280046246&clang=_en

3. Dyplomacja publiczna czy miękka siła? Nation branding i dyplomacja publiczna wobec wyzwań współczesności (w tym AI)

Gilboa E. (2026). Soft power and artificial intelligence in global transitions, [w:] The Anthem handbook of soft power and public diplomacy in the age of AI, N. Chitty et al. (red.), Anthem Press, London, New York, s. 275–294

oraz pomocniczo

Dinnie K., E. Sevin. (2020). The changing nature of nation branding: Implications for public diplomacy, [w:] N. Snow, N.J. Cull (red.), Handbook of public diplomacy, 2. wyd., Routledge, New York, s. 137–144.
Jian Wang. (2020). The World Expo and nation branding, [w:] N. Snow, N.J. Cull (red.), Handbook of public diplomacy, 2. wyd., Routledge, New York, s. 224–230.
Nye J.S. (2007). Soft Power: Jak osiągnąć sukces w polityce światowej, Wydawnictwa Akademickie i Profesjonalne, Warszawa, s. 34–48, 55–60.
Olins W. (2005). Making a national brand, [w:] J. Melissen (red.), The new public diplomacy: Soft power in International Relations, Palgrave Macmillan, Houndmills, Basingstoke, New York, s. 170–172.
Sevin E. (2017). Understanding soft power through public diplomacy in contrasting polities, [w:] N. Chitty, Li Ji, G.D. Rawnsley, C. Hayden (red.), The Routledge handbook of soft power, Routledge, London, New York, s. 62–71.
Ziętek A. (2013). Dyplomacja publiczna jako instrument soft power, [w:] B. Surmacz (red.), Nowe oblicza dyplomacji, Wydawnictwo Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej, Lublin, s. 331–346.

4. Zakres dyplomacji publicznej

Cull N.J. (2008). Public diplomacy: Taxonomies and histories, The Annals of the American Academy of Political and Social Science, 616(1), s. 31–54. doi: 10.1177/0002716207311952; dostęp online: https://www.buw.uw.edu.pl/ → zasoby online → bazy online → Jstore

oraz pomocniczo

Goff P.M. (2020). Cultural diplomacy, [w:] N. Snow, N.J. Cull (red.), Handbook of public diplomacy, 2. wyd., Routledge, New York, s. 30–37.
Manor I. (2019). The digitalization of public diplomacy, Palgrave Macmillan, Cham.
Rockower P. (2012). Recipes for gastrodiplomacy, Place Branding and Public Diplomacy, 8(3), s. 235–246. doi: 10.1057/pb.2012.17.
Scott-Smith G. (2020). Exchange programs and public diplomacy, [w:] N. Snow, N.J. Cull (red.), Handbook of public diplomacy, 2. wyd., Routledge, New York, s. 38–49.
Scott-Smith G. (2023). International exchanges, [w:] E. Gilboa (red.), A research agenda for public diplomacy, Edward Elgar Publishing, Northampton 2023, s. 251–266.

5. Media i dyplomacja publiczna

Gilboa E. (2008). Searching for a theory of public diplomacy, The Annals of the American Academy of Political and Social Science, 616(1), s. 55–77. doi: 10.1177/0002716207312142; dostęp online: https://www.buw.uw.edu.pl/ → zasoby online → bazy online → Sage Journals

oraz pomocniczo

Entman R.M. (1993). Framing: Toward clarification of a fractured paradigm, Journal of Communication, 43(4), s. 51–58. doi: 10.1111/j.1460-2466.1993.tb01304.x.
Entman R.M. (2004). Projections of power: Framing news, public opinion, and U.S. foreign policy, University of Chicago Press, Chicago.
Goffman E. (1974). Frame analysis: An essay on the organization of experience, Harvard University Press, Cambridge; tłumaczenie na j. polski: Goffman E. (2010). Analiza ramowa: esej z organizacji doświadczenia, Zakład Wydawniczy Nomos, Kraków.
Marczuk K.P., Hyelim Lee, S. Głuch. (2021). Distant partners: The coverage of the Koreas in Poland, Journal of Contemporary Eastern Asia, 20(1), s. 44–72. doi: 10.17477/jcea.2021.20.1.044.
Pan Z., G.M. Kosicki (1993). Framing analysis: An approach to news discourse. Political Communication, 10(1), s. 55–75. doi: 10.1080/10584609.1993.9962963.

6. USA

Metzgar E.T. (2025). USA: Commissioning public diplomacy, [w:] S. Aday (red.), Handbook on public diplomacy, Edward Elgar Publishing, Northampton, s. 59–77

oraz pomocniczo

Nye J.S. (2007). Soft Power: Jak osiągnąć sukces w polityce światowej, Wydawnictwa Akademickie i Profesjonalne, Warszawa, s. 64–106.
Ham P. van (2005). Power, public diplomacy, and the Pax Americana, [w:] J. Melissen (red.), The new public diplomacy: Soft power in International Relations, Palgrave Macmillan, Houndmills, Basingstoke, New York, s. 47–66.
Wolfson E. (2008). Dyplomacja publiczna z amerykańskiej perspektywy, [w:] B. Ociepka (red.), Dyplomacja publiczna, Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, Wrocław, s. 201–245.
witryna internet. U.S. Department of State, Under Secretary for Public Diplomacy and Public Affairs: https://www.state.gov/bureaus-offices/under-secretary-for-public-diplomacy-and-public-affairs/

7. Francja

Charillon F. (2020). Public diplomacy à la française, [w:] N. Snow, N.J. Cull (red.), Handbook of public diplomacy, 2. wyd., Routledge, New York, s. 264–272

oraz pomocniczo

Lane P. (2013). French scientific and cultural diplomacy, Liverpool University Press, Liverpool.
witryna internet. France Diplomacy: https://www.diplomatie.gouv.fr/en/

8. Szwajcaria

Ratajczak M. (2015). Uwikłani w historię – korzenie szwajcarskiej dyplomacji publicznej, [w:] B. Ociepka (red.), Historia w dyplomacji publicznej, Wydawnictwo Naukowe Scholar, Warszawa, s. 163–176

oraz pomocniczo

Ratajczak M., J. Ziobroń. (2013). Model dyplomacji publicznej państw małych. Przypadek Szwajcarii i Litwy, Sprawy Międzynarodowe, 4, s. 69–93.
Urbaniak A. (2008). Specyfika szwajcarskiej dyplomacji publicznej, [w:] B. Ociepka (red.), Dyplomacja publiczna, Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, Wrocław, s. 247–280.

9. Korea Południowa

Hun Shik Kim, Seow Ting Lee. (2025). Public diplomacy in South Korea, [w:] S. Aday (red.), Handbook on public diplomacy, Edward Elgar Publishing, Northampton, s. 210–222

oraz pomocniczo

Park E. (2020). Korea’s public diplomacy, [w:] N. Snow, N.J. Cull (red.), Handbook of public diplomacy, 2. wyd., Routledge, New York, s. 323–330.
Seung-Ho Kwon, J. Kim. (2014). The cultural industry policies of the Korean government and the Korean Wave, International Journal of Cultural Policy, 20(4), s. 422-439. doi: 10.1080/10286632.2013.829052.
Public Diplomacy Act and Enforcement Decree, https://www.mofa.go.kr/eng/wpge/m_22845/contents.do

10. Indie

Fareedi G. (2025). Indian public diplomacy, [w:] S. Aday (red.), Handbook on public diplomacy, Edward Elgar Publishing, Northampton, s. 148–160

oraz pomocniczo

Daya Kishan Thussu. (2020). Populism and public diplomacy: The case of India, [w:] N. Snow, N.J. Cull (red.), Handbook of public diplomacy, 2. wyd., Routledge, New York, s. 314–322.
Hall I. (2012). India’s new public diplomacy: Soft power and the limits of government action, Asian Survey, 52(6), s. 1089–1110. doi: 10.1525/as.2012.52.6.1089.
Mazumdar A. (2020). India’s public diplomacy in the twenty-first century: Components, objectives and challenges, India Quarterly, 76(1), s. 24–39. doi: 10.1177/0974928419901188.

11. Dyplomacja publiczna organizacji międzynarodowych (przykłady ONZ, UE)

Arceneaux P. (2023). International organizations, [w:] E. Gilboa (red.), A research agenda for public diplomacy, Edward Elgar Publishing, Northampton, s. 45–57

oraz pomocniczo

Gervais M. (2020). UNESCO approaches to public diplomacy, [w:] N. Snow, N.J. Cull (red.), Handbook of public diplomacy, 2. wyd., Routledge, New York, s. 231–239.
Michalski A. (2005). The EU as a soft power: The force of persuasion, [w:] J. Melissen (red.), The new public diplomacy: Soft power in International Relations, Palgrave Macmillan, Houndmills, Basingstoke, New York, s. 124–144.
Pagovski Z.Z. (2015). Public diplomacy of multilateral organizations: The cases of NATO, EU, and ASEAN, CPD Perspectives on Public Diplomacy, 4, s. 5–45.
Panońko M. (2015). Dyplomacja publiczna Organizacji Narodów Zjednoczonych, [w:] B. Ociepka (red.), Historia w dyplomacji publicznej, Wydawnictwo Naukowe Scholar, Warszawa, s. 47–62.
Powell A.C., Managing the UN brand , witryna internet. USC Center on Public Diplomacy, http://uscpublicdiplomacy.org/blog/managing-un-brand
Ryniejska-Kiełdanowicz M. (2019). Dyplomacja publiczna Unii Europejskiej, Wydawnictwo Naukowe Scholar, Warszawa.

12. Dyplomacja publiczna Pierwszych Dam (fakultatywnie)

Erickson K.V., S. Thomson. (2012). First Lady international diplomacy: Performing gendered roles on the world stage, Southern Communication Journal, 77(3), s. 239–262. doi: 10.1 080/1041794X.2011.647502

oraz pomocniczo

Marczuk K.P. (2022). The dynamics of ‘First-Lady public diplomacy’, Intersections. East European Journal of Society and Politics, 8(1), s. 128–148. doi: 10.17356/ieejsp.v8i1.819.
Marczuk K.P. (2022). Dyplomacja publiczna Pierwszych Dam na przykładach państw Trójkąta Weimarskiego: studia przypadków Polski i Francji, [w:] J. Fiszer (red.), Współpraca Polski, Niemiec i Francji w ramach Trójkąta Weimarskiego (1991–2021), Elipsa, Warszawa, s. 203–215.
Marczuk K.P. (2023). Soft power of First Ladies: Case studies of France and Poland, [w:] N.J. Chitty, L. Ji, G.D. Rawnsley (red.), The Routledge Handbook of Soft Power, 2. wyd., Routledge, New York, s. 326–335.
Wang Ning. (2018). ‘First Lady Diplomacy’ and the construction of national image, Place Branding and Public Diplomacy, 14(2), s. 125–136. doi: 10.1057/s41254-018-0097-7.