Molekularne Markery w Diagnostyce Chorób Pasożytniczych 1400-122-MMChP-W

Pełny opis przedmiotu Kurs przedstawia zastosowanie odpowiednich markerów molekularnych w diagnostyce chorób pasożytniczych oraz analizie różnorodności genetycznej patogenów. W trakcie zajęć wykorzystywane są sekwencje DNA wybranych genów uzyskane z różnych grup pasożytów i patogenów, takich jak Hepatozoon spp., Bartonella spp., Borrelia spp., Catenotaenia spp., Dirofilaria spp., wirus kleszczowego zapalenia mózgu (KZM), a także ektopasożyty (pchły, kleszcze). Kurs obejmuje również nowoczesne techniki analizy genomowej i bioinformatycznej stosowane w diagnostyce molekularnej. Studenci poznają mechanizmy adaptacji patogenów, ich koewolucję z żywicielami oraz ewolucję cykli rozwojowych. Zajęcia rozwijają umiejętność krytycznej analizy danych, projektowania badań oraz interpretacji procesów ewolucyjnych kształtujących współczesne choroby pasożytnicze i odzwierzęce.
Kurs łączy wiedzę z zakresu biologii molekularnej, genomiki, ekologii chorób i filogenetyki, prezentując zarówno podstawy teoretyczne, jak i praktyczne zastosowania markerów genetycznych w identyfikacji patogenów oraz analizie ich różnorodności. Zajęcia mają charakter interdyscyplinarny.
Tematyka wykładów obejmują m.in. przegląd współczesnych metod diagnostyki molekularnej, markery wirusów przenoszonych przez wektory (np. wirus Zachodniego Nilu, wirus kleszczowego zapalenia mózgu), markery diagnostyczne bakterii chorobotwórczych takich jak Borrelia burgdorferi czy Bartonella henselae, a także markery protistów wywołujących malarię i śpiączkę afrykańską. Omawiane są również markery mitochondrialne stosowane w diagnostyce helmintów, integracja metod morfologicznych i molekularnych w identyfikacji ektopasożytów (kleszcze, pchły, wszy), a także zagadnienia ewolucyjne, takie jak adaptacje pasożytów, koewolucja pasożyt–żywiciel oraz manipulacja zachowaniem gospodarza. Konwersatoria rozwijają umiejętność krytycznej analizy literatury, oceny metod badawczych oraz formułowania argumentów naukowych.
Kurs kładzie nacisk na integrację wiedzy teoretycznej z praktycznymi umiejętnościami analitycznymi. Studenci uczą się, jak dobierać odpowiednie markery genetyczne do diagnostyki różnych grup patogenów, jak oceniać ich specyficzność i przydatność, oraz jak interpretować wyniki analiz molekularnych w kontekście transmisji chorób, zmienności genetycznej i relacji ewolucyjnych. Połączenie konwersatoriów z analizą danych sekwencyjnych zapewnia wszechstronne przygotowanie do pracy w laboratoriach diagnostycznych, jednostkach badawczych, instytucjach zajmujących się zdrowiem publicznym oraz projektach monitoringu chorób zakaźnych.
Absolwent kursu potrafi samodzielnie analizować sekwencje DNA patogenów, wykonywać rekonstrukcje filogenetyczne, interpretować dane molekularne oraz krytycznie oceniać publikacje naukowe. Zdobywa kompetencje niezbędne do prowadzenia badań nad diagnostyką i epidemiologią chorób pasożytniczych, bakteryjnych, wirusowych i wektorowych.