Pracownia fizyczna dla nanoinżynierii 1100-2INZ18
Zajęcia laboratoryjne przeznaczone dla studentów II roku studiów inżynierskich kierunku Nanoinżynieria na Wydziale Fizyki. Celem przedmiotu jest zapoznanie studentów z podstawowymi typami doświadczeń w zakresie mechaniki, fal elektromagnetycznych i fizyki współczesnej.
Organizacja i warunki uczestnictwa:
Obowiązkowy udział w szkoleniu BHP podczas pierwszych zajęć (warunek dopuszczenia do dalszych ćwiczeń).
Obowiązek zapisów na wybrane ćwiczenie z co najmniej tygodniowym wyprzedzeniem (brak zapisu uniemożliwia wykonanie ćwiczenia w danym terminie).
Obecność na zajęciach jest obowiązkowa (dopuszczalne maksymalnie 2 nieobecności). Spóźnienie powyżej 15 minut skutkuje niedopuszczeniem do ćwiczenia i nieobecnością.
Przebieg wykonywania ćwiczenia:
Przed zajęciami: Przygotowanie teoretyczne na podstawie instrukcji.
W trakcie zajęć: Pozytywne zaliczenie testu wstępnego (wejściówki), wykonanie pomiarów, zebranie podpisów na karcie pracy. Niezaliczenie testu wstępnego oznacza brak dopuszczenia do laboratorium i nieobecność.
Po zajęciach: Wgranie na platformę Kampus raportu, skanu karty pracy oraz danych w formie cyfrowej w ciągu 5 dni roboczych. Obowiązkowe osobiste omówienie i obrona raportu w wyznaczonym terminie.
Terminy oddawania i poprawy raportów:
Pierwszy raport: Brak możliwości opóźnienia terminu oddania.
Kolejne raporty: Dopuszczalne opóźnienie do 7 dni kalendarzowych (dłuższe opóźnienia wymagają zgody koordynatora). Przekroczenie terminu skutkuje oceną niedostateczną bez możliwości poprawy. Po zakończeniu zajęć dydaktycznych opóźnienia nie są uwzględniane.
Poprawa: Dopuszczalna jednorazowa poprawa raportu – poprawiony raport należy wgrać w ciągu 5 dni roboczych od omówienia.
Zasady samodzielności i używania AI:
Raporty są weryfikowane systemem antyplagiatowym. Wymagana jest w pełni samodzielna praca (zakaz stosowania gotowych szablonów).
Raport musi zawierać osobny rozdział dotyczący użycia narzędzi AI (lub deklarację o ich nieużywaniu). AI może być stosowane wyłącznie do celów redakcyjnych (korekta językowa, styl, struktura).
Użycie AI do tworzenia treści merytorycznej, interpretacji wyników lub wniosków, a także brak samodzielności pracy, skutkuje oceną niedostateczną (2.0) bez możliwości poprawy oraz potencjalnym skierowaniem sprawy do komisji dyscyplinarnej.
Koordynatorzy przedmiotu
Tryb prowadzenia
Założenia (opisowo)
Efekty uczenia się
Znajomość podstawowych typów doświadczeń w zakresie mechaniki, fal elektromagnetycznych i fizyki współczesnej; umiejętność analizy statystycznej danych doświadczalnych; umiejętność dopasowania modelu teoretycznego i dyskusji wyników doświadczalnych.
Kryteria oceniania
Warunkiem zaliczenia przedmiotu jest wykonanie ćwiczeń we wszystkich terminach laboratoryjnych (z uwzględnieniem maksymalnie 2 dozwolonych nieobecności).
Ocena końcowa jest średnią arytmetyczną z ocen ze wszystkich ćwiczeń. Ocena celująca (5!) jest wliczana do średniej jako 5,5.
Punktacja za pojedyncze ćwiczenie (maksymalnie 110 pkt):
Praca na zajęciach i przygotowanie (0 - 20 pkt): ocena jakości pracy eksperymentalnej, przygotowania teoretycznego, montażu układu i precyzji pomiarów.
Raport (0 - 80 pkt):
Strona redakcyjna: 0 - 20 pkt
Strona merytoryczna: 0 - 60 pkt
Bonus (+10 pkt): przyznawany w przypadku uzyskania minimum 90 pkt oraz wykonania istotnie wyróżniającego się raportu.
Przelicznik punktów na ocenę z ćwiczenia:
[0, 50) pkt – 2,0
[50, 60) pkt – 2,0
[60, 70) pkt – 2,0
[70, 80) pkt – 2,0
[80, 90) pkt – 2,0
[90, 100) pkt – 2,0
[100, 110) pkt – 2,0
Ocena niedostateczna (2.0) bez możliwości poprawy przyznawana jest za:
Nieusprawiedliwione przekroczenie terminu oddania / poprawy raportu.
Niedozwolone użycie narzędzi AI (tworzenie treści merytorycznej, wniosków) lub stwierdzenie niesamodzielności pracy.
Wykonanie niekompletnych pomiarów uniemożliwiających osiągnięcie efektów uczenia się lub oddanie raportu rażąco niezgodnego z wymaganiami.
Literatura
- J. R. Taylor, Wstęp do analizy błędu pomiarowego, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa, 1995.
- G. L. Squires, Praktyczna fizyka, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa, 1992.
- H. Abramowicz, Jak analizować wyniki pomiarów, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa, 1992.
- A. Zięba, Analiza danych w naukach ścisłych i technicznych, Wydawnictwo naukowe PWN, Warszawa, 2013.
Literatura uzupełniająca:
- S. Brandt, Analiza danych, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa, 1998.
- J. J. Jakubowski i R. Sztencel, Wstęp do teorii prawdopodobieństwa, SCRIPT, Warszawa, 2001.
- W. Feller, Wstęp do rachunku prawdopodobieństwa, PWN, Warszawa, 1977.
- R. Nowak, Statystyka dla fizyków, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa, 2002.
- W. T. Eadie, D. Drijard, F. E. James, M. Roos i B. Sadoulet, Metody statystyczne w fizyce doświadczalnej, PWN, Warszawa, 1989.
- Grupa Robocza 1 Wspólnego Komitetu ds. Przewodników w Metrologii, Ewaluacja danych pomiarowych pomiarowych Przewodnik wyrażania niepewności pomiaru, BIPM JCGM 100:2008.