Funkcjonalny opis języka 3007-L1A2FO

Na wykładzie przekazywana jest wiedza na temat podstawowych jednostek komunikacji i jednostek języka (tekst, zdanie, jednostka leksykalna, morfem). Omawiane jestrównież problemy zwiazane z podziałem form wyrazowych na morfemy leksykalne i gramatyczne. Kategorie morfologiczne są charakteryzowane przede wszystkim ze względu na to, jak funkcjonują na poziomie składni. Słuchacze są przygotowywani do samodzielnej analizy zdania w ujęciu tradycyjnym oraz w ujęciach współczesnych (pojęcie składnika zdaniotwórczego, typy reguł, konotacja, akomodacja, referencja i predykacja, aktualizacja, modalność). Analiza składniowa zostanie wzbogacona o charakterystykę wzorców intonacyjnych wykorzystywanych w polszczyźnie jako narzędzie aktualizacji.
Na ćwiczeniach studenci zdobywają umiejętność samodzielnej analizy tekstu. Stosują w praktyce wiedzę zdobytą podczas wykładu oraz w efekcie samodzielnej lektury literatury przedmiotu.

Na wykładzie przekazywana jest wiedza na temat podstawowych jednostek komunikacji i jednostek języka (tekst, zdanie, jednostka leksykalna, morfem). Omawiane jestrównież problemy zwiazane z podziałem form wyrazowych na morfemy leksykalne i gramatyczne. Kategorie morfologiczne są charakteryzowane przede wszystkim ze względu na to, jak funkcjonują na poziomie składni. Słuchacze są przygotowywani do samodzielnej analizy zdania w ujęciu tradycyjnym oraz w ujęciach współczesnych (pojęcie składnika zdaniotwórczego, typy reguł, konotacja, akomodacja, referencja i predykacja, aktualizacja, modalność). Analiza składniowa zostanie wzbogacona o charakterystykę wzorców intonacyjnych wykorzystywanych w polszczyźnie jako narzędzie aktualizacji.
Na ćwiczeniach studenci zdobywają umiejętność samodzielnej analizy tekstu. Stosują w praktyce wiedzę zdobytą podczas wykładu oraz w efekcie samodzielnej lektury literatury przedmiotu.

Na wykładzie przekazywana jest wiedza na temat podstawowych jednostek komunikacji i jednostek języka (tekst, zdanie, jednostka leksykalna, morfem). Omawiane jestrównież problemy zwiazane z podziałem form wyrazowych na morfemy leksykalne i gramatyczne. Kategorie morfologiczne są charakteryzowane przede wszystkim ze względu na to, jak funkcjonują na poziomie składni. Słuchacze są przygotowywani do samodzielnej analizy zdania w ujęciu tradycyjnym oraz w ujęciach współczesnych (pojęcie składnika zdaniotwórczego, typy reguł, konotacja, akomodacja, referencja i predykacja, aktualizacja, modalność). Analiza składniowa zostanie wzbogacona o charakterystykę wzorców intonacyjnych wykorzystywanych w polszczyźnie jako narzędzie aktualizacji.
Na ćwiczeniach studenci zdobywają umiejętność samodzielnej analizy tekstu. Stosują w praktyce wiedzę zdobytą podczas wykładu oraz w efekcie samodzielnej lektury literatury przedmiotu.

Literatura podstawowa:
Bańko M., 2002, Wykłady z polskiej fleksji, Warszawa.
Buttler D., 1976, Innowacje składniowe współczesnej polszczyzny, Warszawa.
Buttler D., H. Kurkowska, H. Satkiewicz, 1971, Kultura języka polskiego, Warszawa, cz. III: Odmiana wyrazów.
Grzegorczykowa R., 1998, Wykłady z polskiej składni, Warszawa.
Grzegorczykowa R., 1993, Kategorie gramatyczne, [w:] EKP XXw – WJP, 445-458.
Klemensiewicz Z., 1961, Zarys składni polskiej, Warszawa (wyd. 3).
Wróbel H., 2001, Gramatyka języka polskiego, Kraków.
Zaron Z., Sobotka P. (red.), 2010, Słowo i wypowiedź. Zbiór zadań do nauki o języku polskim, Warszawa.

Literatura uzupełniajaca
Bogusławski A., 1976, O zasadach rejestracji jednostek języka, „Poradnik Językowy” 8.
Chojak J., 2006, Myśląc o mówieniu, [w:] tejże Semantyka i składnia czasowników oznaczających reakcje słowne, Warszawa, s. 7-32.
Chojak J., Z.Zaron, 2009, Wyznaczniki aktualizacji zdarzenia, [w:] Z. Zaron, Problemy składni funkcjonalnej, Warszawa.
Danielewiczowa M., 2010, Schematy zdaniowe - podstawowe kwestie metodologiczne, "Poradnik Językowy" 3.
Derwojedowa M., 1995, Czy polszczyzna ma szyk swobodny?, „Poradnik Językowy” 5/6.
Duszak A., 1986, Niektóre uwarunkowania semantyczne szyku wyrazów w polskim zdaniu, „Polonica” XXII, 59-74.
Dukiewicz L., 1978, Intonacja wypowiedzi polskich, Wrocław.
Gołąb Z., 1967, Próba klasyfikacji syntaktycznej czasowników polskich (na zasadzie konotacji), „Biuletyn PTJ” XXV, s. 1-43.
Grochowski M., 1984, Składnia wyrażeń polipredykatywnych (zarys problematyki), [w:] GWJP .
Grochowski M., 1997, Wyrażenia funkcyjne. Studium leksykograficzne, Kraków.
GWJP 1998: Gramatyka współczesnego języka polskiego. Morfologia, pod red. R. Grzegorczykowej, R. Laskowskiego, H. Wróbla, Warszawa.
Heinz A., 1961, Fleksja a derywacja, „Język Polski” 41, s. 343-354.
Karolak St., 2002, Podstawowe struktury składniowe języka polskiego, Warszawa.
Kuryłowicz J., 1948, Podstawowe struktury języka: grupa i zdanie, [w:] tegoż, Studia językoznawcze, Warszawa 1971.
Saloni Z., Świdziński M., Składnia współczesnego języka polskiego, Warszawa 1998 (wyd. IV)
Klebanowska B., 1987, Kategorie gramatyczne w GWJP, Studia gramatyczne VIII.
Mańczak W., 1956, Ile jest rodzajów w języku polskim?, „Język Polski” 36, s. 116-121.
Saloni Z., 1974, Klasyfikacja gramatyczna leksemów polskich, [w:] „Język Polski” 54, s. 3-13, 93-101.
Saloni Z., 2000, Wstęp do koniugacji polskiej, Olsztyn.
Tokarski J., 1978 (2001), Fleksja polska, Warszawa.
Zaron Z., 2001, Jeszcze o kategorii rodzaju. Podstawy charakterystyki gramatycznej [w:] Nie bez znaczenia, Białystok.
Zaron Z.,2009, Właściwości semantyczne polskich orzeczeń. Preparacje składniowe, [w:] tejże, Problemy składni funkcjonalnej, Warszawa.
Zaron Z., J. Chojak, 2009, Wyznaczniki tematu wypowiedzi, [w:] Z. Zaron, Problemy składni funkcjonalnej, Warszawa.

Literatura podstawowa:
Bańko M., 2002, Wykłady z polskiej fleksji, Warszawa.
Buttler D., 1976, Innowacje składniowe współczesnej polszczyzny, Warszawa.
Buttler D., H. Kurkowska, H. Satkiewicz, 1971, Kultura języka polskiego, Warszawa, cz. III: Odmiana wyrazów.
Grzegorczykowa R., 1998, Wykłady z polskiej składni, Warszawa.
Grzegorczykowa R., 1993, Kategorie gramatyczne, [w:] EKP XXw – WJP, 445-458.
Klemensiewicz Z., 1961, Zarys składni polskiej, Warszawa (wyd. 3).
Wróbel H., 2001, Gramatyka języka polskiego, Kraków.
Zaron Z., Sobotka P. (red.), 2010, Słowo i wypowiedź. Zbiór zadań do nauki o języku polskim, Warszawa.

Literatura uzupełniajaca
Bogusławski A., 1976, O zasadach rejestracji jednostek języka, „Poradnik Językowy” 8.
Chojak J., 2006, Myśląc o mówieniu, [w:] tejże Semantyka i składnia czasowników oznaczających reakcje słowne, Warszawa, s. 7-32.
Chojak J., Z.Zaron, 2009, Wyznaczniki aktualizacji zdarzenia, [w:] Z. Zaron, Problemy składni funkcjonalnej, Warszawa.
Danielewiczowa M., 2010, Schematy zdaniowe - podstawowe kwestie metodologiczne, "Poradnik Językowy" 3.
Derwojedowa M., 1995, Czy polszczyzna ma szyk swobodny?, „Poradnik Językowy” 5/6.
Duszak A., 1986, Niektóre uwarunkowania semantyczne szyku wyrazów w polskim zdaniu, „Polonica” XXII, 59-74.
Dukiewicz L., 1978, Intonacja wypowiedzi polskich, Wrocław.
Gołąb Z., 1967, Próba klasyfikacji syntaktycznej czasowników polskich (na zasadzie konotacji), „Biuletyn PTJ” XXV, s. 1-43.
Grochowski M., 1984, Składnia wyrażeń polipredykatywnych (zarys problematyki), [w:] GWJP .
Grochowski M., 1997, Wyrażenia funkcyjne. Studium leksykograficzne, Kraków.
GWJP 1998: Gramatyka współczesnego języka polskiego. Morfologia, pod red. R. Grzegorczykowej, R. Laskowskiego, H. Wróbla, Warszawa.
Heinz A., 1961, Fleksja a derywacja, „Język Polski” 41, s. 343-354.
Karolak St., 2002, Podstawowe struktury składniowe języka polskiego, Warszawa.
Kuryłowicz J., 1948, Podstawowe struktury języka: grupa i zdanie, [w:] tegoż, Studia językoznawcze, Warszawa 1971.
Saloni Z., Świdziński M., Składnia współczesnego języka polskiego, Warszawa 1998 (wyd. IV)
Klebanowska B., 1987, Kategorie gramatyczne w GWJP, Studia gramatyczne VIII.
Mańczak W., 1956, Ile jest rodzajów w języku polskim?, „Język Polski” 36, s. 116-121.
Saloni Z., 1974, Klasyfikacja gramatyczna leksemów polskich, [w:] „Język Polski” 54, s. 3-13, 93-101.
Saloni Z., 2000, Wstęp do koniugacji polskiej, Olsztyn.
Tokarski J., 1978 (2001), Fleksja polska, Warszawa.
Zaron Z., 2001, Jeszcze o kategorii rodzaju. Podstawy charakterystyki gramatycznej [w:] Nie bez znaczenia, Białystok.
Zaron Z.,2009, Właściwości semantyczne polskich orzeczeń. Preparacje składniowe, [w:] tejże, Problemy składni funkcjonalnej, Warszawa.
Zaron Z., J. Chojak, 2009, Wyznaczniki tematu wypowiedzi, [w:] Z. Zaron, Problemy składni funkcjonalnej, Warszawa.

Literatura podstawowa:
Bańko M., 2002, Wykłady z polskiej fleksji, Warszawa.
Buttler D., 1976, Innowacje składniowe współczesnej polszczyzny, Warszawa.
Buttler D., H. Kurkowska, H. Satkiewicz, 1971, Kultura języka polskiego, Warszawa, cz. III: Odmiana wyrazów.
Grzegorczykowa R., 1998, Wykłady z polskiej składni, Warszawa.
Grzegorczykowa R., 1993, Kategorie gramatyczne, [w:] EKP XXw – WJP, 445-458.
Klemensiewicz Z., 1961, Zarys składni polskiej, Warszawa (wyd. 3).
Wróbel H., 2001, Gramatyka języka polskiego, Kraków.
Zaron Z., Sobotka P. (red.), 2010, Słowo i wypowiedź. Zbiór zadań do nauki o języku polskim, Warszawa.

Literatura uzupełniajaca
Bogusławski A., 1976, O zasadach rejestracji jednostek języka, „Poradnik Językowy” 8.
Chojak J., 2006, Myśląc o mówieniu, [w:] tejże Semantyka i składnia czasowników oznaczających reakcje słowne, Warszawa, s. 7-32.
Chojak J., Z.Zaron, 2009, Wyznaczniki aktualizacji zdarzenia, [w:] Z. Zaron, Problemy składni funkcjonalnej, Warszawa.
Danielewiczowa M., 2010, Schematy zdaniowe - podstawowe kwestie metodologiczne, "Poradnik Językowy" 3.
Derwojedowa M., 1995, Czy polszczyzna ma szyk swobodny?, „Poradnik Językowy” 5/6.
Duszak A., 1986, Niektóre uwarunkowania semantyczne szyku wyrazów w polskim zdaniu, „Polonica” XXII, 59-74.
Dukiewicz L., 1978, Intonacja wypowiedzi polskich, Wrocław.
Gołąb Z., 1967, Próba klasyfikacji syntaktycznej czasowników polskich (na zasadzie konotacji), „Biuletyn PTJ” XXV, s. 1-43.
Grochowski M., 1984, Składnia wyrażeń polipredykatywnych (zarys problematyki), [w:] GWJP .
Grochowski M., 1997, Wyrażenia funkcyjne. Studium leksykograficzne, Kraków.
GWJP 1998: Gramatyka współczesnego języka polskiego. Morfologia, pod red. R. Grzegorczykowej, R. Laskowskiego, H. Wróbla, Warszawa.
Heinz A., 1961, Fleksja a derywacja, „Język Polski” 41, s. 343-354.
Karolak St., 2002, Podstawowe struktury składniowe języka polskiego, Warszawa.
Kuryłowicz J., 1948, Podstawowe struktury języka: grupa i zdanie, [w:] tegoż, Studia językoznawcze, Warszawa 1971.
Saloni Z., Świdziński M., Składnia współczesnego języka polskiego, Warszawa 1998 (wyd. IV)
Klebanowska B., 1987, Kategorie gramatyczne w GWJP, Studia gramatyczne VIII.
Mańczak W., 1956, Ile jest rodzajów w języku polskim?, „Język Polski” 36, s. 116-121.
Saloni Z., 1974, Klasyfikacja gramatyczna leksemów polskich, [w:] „Język Polski” 54, s. 3-13, 93-101.
Saloni Z., 2000, Wstęp do koniugacji polskiej, Olsztyn.
Tokarski J., 1978 (2001), Fleksja polska, Warszawa.
Zaron Z., 2001, Jeszcze o kategorii rodzaju. Podstawy charakterystyki gramatycznej [w:] Nie bez znaczenia, Białystok.
Zaron Z.,2009, Właściwości semantyczne polskich orzeczeń. Preparacje składniowe, [w:] tejże, Problemy składni funkcjonalnej, Warszawa.
Zaron Z., J. Chojak, 2009, Wyznaczniki tematu wypowiedzi, [w:] Z. Zaron, Problemy składni funkcjonalnej, Warszawa.