Social Prevention and Resocialisation, extramural BA studies (ZZ-IPSIR)

Celem studiów pierwszego stopnia w IPSiR na kierunku profilaktyka społeczna i resocjalizacja jest przygotowanie specjalistów dla instytucji państwowych, samorządowych i pozarządowych, które zajmują się diagnozowaniem problemów społecznych, organizacją środowiska społecznego osób i grup doświadczających problemów społecznych oraz fachowców dla instytucji mających za zadanie reagować na problemy społeczne wynikające z patologii społecznych. Od II roku studenci wybierają specjalizację: prawno-kryminologiczną, psychosocjologii problemów społecznych, wychowania resocjalizującego lub migracji i integracji kulturowej.

Sylwetka absolwenta

Absolwent studiów I stopnia w IPSiR posiada ogólną wiedzę pozwalającą rozumieć zjawiska, problemy społeczne i prawne oraz procesy polityczne występujące w skali lokalnej, regionalnej, krajowej i globalnej. Absolwent potrafi dokonać złożonej analizy zależności między funkcjonowaniem instytucji publicznych, społeczeństwa jako całości systemowej oraz poszczególnych jednostek ludzkich, biorąc pod uwagę oddziaływanie czynników psychologicznych, socjologicznych, gospodarczych, politycznych i innych, które generują rozmaite problemy społeczne. Zna historyczne uwarunkowania oraz współczesne mechanizmy działania systemów kontroli społecznej, a w szczególności systemów penalnych. Posiada umiejętność wykorzystywania zdobytej wiedzy w pracy zawodowej i życiu osobistym z zachowaniem zasad etycznych i poszanowaniem prawa. Umie rozwiązywać problemy zawodowe, uczestniczyć w pracy zespołowej, kierować zasobami ludzkimi, komunikować się z otoczeniem, zbierać, hierarchizować, przetwarzać i przekazywać informacje. Zna język obcy na poziomie biegłości B2 Europejskiego Systemu Opisu Kształcenia Językowego Rady Europy oraz umie posługiwać się językiem specjalistycznym niezbędnym do wykonywania zawodu. Absolwent jest przygotowany do pracy w administracji rządowej i samorządowej, organizacjach gospodarczych, społecznych, edukacyjnych, instytucjach i organizacjach międzynarodowych oraz środkach masowego przekazu. Jest ponadto przygotowany do podjęcia studiów drugiego stopnia. W pracy absolwent posługuje się zdobytą w czasie studiów interdyscyplinarną wiedzą na temat badanych problemów społecznych z zakresu nauk prawnych, polityki kryminalnej i społecznej, pedagogiki, psychologii, socjologii i politologii, umożliwiającą mu przeciwdziałanie rozmaitym patologiom społecznym, a w szczególności przestępczości i innym dewiacjom społecznym i indywidualnym. W zakres podstawowych umiejętności absolwenta wchodzi zdolność diagnozowania problemów społecznych oraz sytuacji społecznych i indywidualnych o charakterze problemowym, wymagających natychmiastowych interwencji lub długofalowych rozwiązań. Podstawową umiejętnością jest także projektowanie, realizowanie oraz ewaluacja programów resocjalizacyjnych w zakładach karnych, zakładach poprawczych, profilaktycznych, instytucjach opieki i pomocy społecznej, ośrodkach reintegracji osób społecznie wykluczonych i innych organizacjach zajmujących się rozwiązywaniem problemów społecznych. Absolwent studiów licencjackich w zakresie profilaktyki i resocjalizacji umie także pracować w zespole interdyscyplinarnym, potrafi komunikować się ze specjalistami różnych dyscyplin, na przykład psychologiem klinicznym, policjantem, sędzią, nauczycielem itp., to znaczy, dostarczać im odpowiednich informacji i wykorzystywać informacje od nich otrzymywane do własnego działania zawodowego. Absolwent potrafi także interpretować przepisy prawne potrzebne do wykonywania zawodu. Absolwent IPSiR, to odpowiednio wykwalifikowany kandydat do pracy w instytucjach państwowych, samorządowych i pozarządowych zajmujących się polityką i profilaktyką społeczną, resocjalizacją i kontrolą przestępczości, w organach bezpieczeństwa publicznego i porządku prawnego, szczególnie w straży miejskiej, policji ścigającej przestępczość pospolitą oraz zajmujących się problematyką nieletnich; w instytucjach wykonujących kary izolacyjne i środki zabezpieczające lub poprawcze; w oświatowych placówkach diagnostycznych, wychowawczych, opiekuńczych, jak np. pogotowia opiekuńcze, domy dziecka itd.; w ochronie zdrowia – instytucjach diagnostycznych i terapeutycznych zwłaszcza ukierunkowanych na leczenie uzależnień (narkomania i alkoholizm) oraz zaburzeń zachowania; biurach polityki społecznej, urzędach pracy, ośrodkach pomocy rodzinie, urzędach ds. uchodźców, udzielających pomocy migrantom i osobom odmiennym kulturowo, organizacjach i instytucjach zajmujących się bezrobotnymi i bezdomnymi oraz pomocą postpenitencjarną.